Blog

Algemeen

Gerald Ford ruimde gifbelt van Watergate op

door Administrator 27 dec 2006

Fords grote verdienste is dat hij een door en door vergiftigd milieu ontzwaveld heeft

Rik Kuethe

Nadat hij het echtpaar Nixon naar hun helikopter had begeleid, waarmee ze wegvlogen uit de geschiedenis, liep Gerald Ford op 9 augustus 1974 terug naar het Witte Huis en legde de ambtseed af.

Zijn aanvaardingsspeech betitelde de 38ste president van de Verenigde Staten, karakteristiek, als een kort oprecht praatje onder vrienden. De langdurige nationale nachtmerrie was over, zei hij. Ford had zich nog afgevraagd of deze zinsnede niet te hard was voor zijn voorganger Nixon, die het land met een bijna onontwarbaar web van leugens over de inbraak in het Watergatecomplex  in een diepe crisis had verstrikt.

Het was de historische opdracht van het voormalige Republikeinse Congreslid uit Michigan om de natie te helen. De historici zijn het er, nu dertig jaar later, nog steeds niet over eens of dat echt gelukt is. Wel maakte Ford door zijn integriteit en zijn nederigheid een resoluut einde aan het onder Nixon heersende klimaat van list en bedrog.

Een maand later verleende Ford zijn voorganger gratie. Dat was een uiterst omstreden beslissing. Het gerucht dat Ford in ruil voor de overdracht van het presidentschap, die gratie van te voren met Nixon had bekokstoofd, is nooit bewezen. Dat zou ook zo helemaal niet met zijn karakter hebben gestrookt.

Ford dirigeerde het bittere slotakkoord van de Vietnamoorlog, toen op 30 april 1975 de laatste helikopter, vurend op de achterblijvers, opsteeg van het dak van de Amerikaanse ambassade in Saigon.

Die zomer tekende hij onder meer met Sovjetpartijleider Leonid Brezjnjev de Helsinki-akkoorden die de staatkundige ordening in Oost-Europa bestendigden. Maar in eigen land was het enthousiasme om met Moskou tot een détente te komen toen al aanzienlijk bekoeld. Conservatieve Republikeinen rond Ronald Reagan spraken smalend over een tweede Jalta.

Ford maakte dikwijls letterlijk een misstap. Bijvoorbeeld toen hij in Salzburg de vliegtuigtrap afdaalde. Dat versterkte het nogal unfaire beeld van de niet al te handige en niet al te slimme goedzak.

Fords grote verdienste blijft dat hij, integer als hij was, een door en door vergiftigd milieu voortvarend heeft ontzwaveld.

 

Tot aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008 schrijft Rik Kuethe elke twee weken een biografie van één van de 43 voorgangers van de nieuwe president. Lees zijn nieuwste bijdrage: Chester Arthur, een begenadigd entertainer of ga voor een overzicht naar de serie Alle Amerikaanse presidenten.

 

Tags

zie ook

8 reacties

  • Rik Keuthe's artikel behoeft naar mijn smaak enige kanttekeningen. Het 'klimaat van list en bedrog' is m.b.t. Nixon beslist niet meer afkeurenswaardig dan m.b.t. Kennedy (Varkensbaai) en Clinton (Whitewater, Lewinsky). Door in de pers de in feite van ondergeschikt belang zijnde en voornamelijk door al te fanatieke Nixonites begaande Watergate misstappen zwaarder te laten wegen dan Nixon' bijzondere verdiensten op het gebied van sociale wetgeving en zijn magistrale orkestratie van het openbreken van de betrekkingen met Rood-China is de man beslist onrecht aangedaan. Dat Nixon in de Watergate-affaire is gedwongen mee te werken aan bewijsvoering tegen zichzelf is een unicum in de tenuitvoerbrenging van de wet in de beschaafde wereld. Er is niet één medium geweest dat dit ooit aan de orde heeft gesteld.

  • Mijn In Memoriam:

    http://witheet.zattevrienden.be/index.php/weblog/article/in_memoriam_gerald_ford/

  • Gerald Ford stond nog geheel in de traditie van gematigde Republikeinse presidenten zoals Eisenhower en eigenlijk ook Nixon. De laatste struikelde over het minachten van de wet. Nixon werd niet gedwongen bewijsmateriaal tegen zichzelf te leveren, maar gedwongen bestaand bewijsmateriaal aan Justitie af te staan. Waarmee duidelijk werd dat ook een Amerikaanse president niet boven de wet staat. Overigens is Gerald Ford de enige vice-president en president die deze functies niet aan verkiezingen te danken had. En als linkse Republikein tegen een verbod op abortus, voor het homo huwelijk en tegen de impeachment procedure van Clinton vanwege de Lewinsky affaire. Jammer dat dit type Republikeinen zo goed als uitgestorven is.

  • Als republikein was Nixon op voorhand al door de ook in de V.S. zeer links georienteerde pers als 'fout' neergezet en was het dus niet 'done' om in welke vorm dan ook positief over hem te berichten. Zo staken de media alom de loftrompet over Bill Clinton's al dan niet vermeende virtuositeit als saxofoonspeler. Aan het feit dat Nixon muzikaal uitzonderlijk begaafd was en tenminste een dozijn muziekinstrumenten perfect beheerste werd uiteraard geen toon - om in stijl te blijven - gewijd. Men hoeft alleen Nixon's indrukwekkende standaardwerken 'The Real War' en 'Beyond Peace' te lezen om diep onder de indruk te raken van zijn brede visie en briljante vooruitziende blik. Het feit dat Nixon's Presidential Library in Yorba Linda, Californie, de enige is die volledig door particulieren is gefinancierd zegt genoeg over hoe over deze grote staatsman in kringen van weldenkende, niet-linkse mensen werd en wordt gedacht.

  • Ford heeft het zelfreinigende vermogen van de Amerikaanse samenleving tenvolle laten zien. Hoewel een ogenschijnlijk weinig tot de verbeelding sprekende persoon, komt hem die eer alleszins toe. Dat Nixon na zo'n capabele start zo diep kon vallen voor de "absolute power that corrupts absolutely" is en blijft betreurenswaardig. Bush komt qua machtsoverschatting overigens al aardig in Nixons buurt: wie zal -net als Ford eerder- de US nu van Bush schoon gaan maken??