Rellen in Amsterdam na een dodelijk incident op een politiebureau zondag. Relletjes in Den Haag na een multicultureel festival dit weekend. En eerder: oproer in het Utrechtse Kanaleneiland en relletjes en molest na de vriendschappelijke voetbalinterland Jong Nederland tegen Jong Marokko.
Kortste lontjes
Het lijkt er op dat in het bijzonder sommige Marokkaanse jongeren over de kortste lontjes van Nederland beschikken. Sommigen vinden in werkelijk elke gebeurtenis of evenement wel een aanleiding om te gaan rellen.
In Nederland waren ze er als de kippen bij om te verklaren: 'dat kán niet in Nederland!' toen er in de Franse voorsteden rellen uitbraken. Want hier zijn de leefomstandigheden beter, is de politie beter geïnstrueerd, is de sociaal-maatschappelijke achterstand kleiner, zijn er jongerenwerkers en ga zo maar door. Nee, wij doen het echt véél beter. Zie bijvoorbeeld een recent citaat van de wethouder Burgerschap in Den Haag, Rabin Baldewsingh:
'Multicultureel drama? Kijk dan ook eens naar de Haagse Mart. Dan zie je dat al die mensen met al die verschillende culturele achtergronden gemoedelijk door elkaar heen lopen. Zonder rellen. Nou, ik ken landen waar die diversiteit op één plek gewoon niet kan. Waar men elkaar bekogelt met stenen. Dus wàt nou multicultureel drama?'
Schilderswijk
De Haagse Mart is gesitueerd in de wijk Transvaal. Het multiculturele festival Kaschba dat uit de hand liep, had plaats in de Schilderswijk, één wijk verderop. Een paar steenworpen verder inderdaad, letterlijk en figuurlijk. Misschien is Rabin ook wezen kijken. Kan ie weer een stukje schrijven.
Ondertussen bleef en blijft zo de opvoed- of culturele component zwaar onderbelicht. Een teken aan de wand was een zeldzaam interview met de ouders van Khalid L., alweer enkele jaren geleden. Deze jongen sloeg de 22-jarige René Steegmans dood in Venlo omdat hij werd aangesproken op zijn gedrag. Zijn ouders mompelden iets over de hand van God en klaar was Kees, zo leek het.
Verdwaald
Zij keken verdwaasd de camera in. Dat is niet zo vreemd, want ik zou ook niet weten wat ik aanmoest als een familielid zoiets had gedaan. Maar zij leken bovendien compleet verdwaald in ons land. Als vissen aangespoeld, niet-begrijpend en naar adem happend.
Deze ouders verschenen nog voor de camera, maar opvallend is juist dat de ouders zo vaak buíten beeld zijn. Je ziet jongeren en soms kinderen op straat middenin de stad, maar hun ouders zijn in geen velden of wegen te bekennen. Ook niet als het misgaat.
Ouders zijn zo letterlijk en figuurlijk onvoldoende aanspreekbaar op het gedrag van hun kinderen. De kinderen krijgen zo een anonimiteit om zich heen, waarin alles kan en mag en niets wordt gecorrigeerd. Althans buitenshuis en alleen de jongens onder elkaar.
De organisator van het Haagse Kaschba-festival, Roland Verbiest, stelde op RTV West dat de Marokkaanse gemeenschap eens zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Maar direct bleek dat diverse Marokkaanse organisaties niet wilden reageren voor de camera. Dat, wederom, is tekenend. Nu zou ik er ook doodziek van worden om steeds te worden aangesproken op het gedrag van andere individuen, maar het schiet niet echt op zo.
Vijand
In veel wijken wordt niet alleen de politie, maar ook de journalist of überhaupt alles wat van buiten komt, als vijand gezien en agressief benaderd. Het vreemdste voorbeeld is Sinterklaas die de Haagse wijk Transvaal wilde gaan mijden. Maar kijkt u bijvoorbeeld ook eens naar het promofilmpje van stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch op de landelijke PvdA-website.
Hij loopt met de cameraman door de wijk Slotervaart. Er komt een dreumes aanfietsen, die iets roept als 'Kappen met filmen'. Marcouch zegt tegen het jongetje dat als ie niet gefilmd wil worden, hij maar verderop moet gaan staan, waarop deze afdruipt.
Over deze stadsdeelvoorzitter gesproken, mensen als de PvdA-ers Marcouch en ook Aboutaleb hebben we hard nodig in de toekomst. Wat dat betreft verschil ik van mening met Wilders, al vind ik het in principe eveneens onwenselijk dat zij geen afstand kunnen doen van hun Marokkaanse nationaliteit. Zij kunnen bruggen slaan, al moet wel gezegd worden dat een klein deel van hun achterban zelfs hún al niet kan velen en als 'bounty' of verrader ziet.
Verantwoordelijkheid
En ik weet niet of Marcouch en Aboutaleb het met me eens zijn, maar in de Marokkaanse gemeenschap zullen veel meer mensen moeten opstaan die hun verantwoordelijkheid nemen. Er zal daar een discussie op gang moeten komen over opvoeding en gedrag. Ouders zullen in toenemende mate hun verplichtingen moeten nakomen en niet denken dat de maatschappij ophoudt bij hun voordeur en hun kinderen en de samenleving het verder maar uitzoeken met elkaar. Dat werkt misschien in Marokko, maar niet in Nederland. En dat is het land waar we wonen.