door
Gerlof Leistra
3 okt 2007
Het net verschenen boek 'In naam der wet. Veertig jaar bij de Amsterdamse politie' (Nieuw Amsterdam Uitgevers) van oud-hoofdcommissaris Joop van Riessen past in een traditie. Onder de titel 'De commissaris vertelt' verscheen in 1949 het eerste deel van de memoires van de Amsterdamse politiebaas H. Voordewind.
Het zijn mooie verhalen die het politiewerk in de hoofdstad in de naoorlogse jaren op anekdotische wijze beschrijven. Het tweede en derde deel heetten respectievelijk 'De commissaris vertelt verder' en 'De commissaris vertelt door'. In het milieu ging destijds de grap dat één van hen werkte aan deel 4: 'De commissaris kan mij nog meer vertellen'.
Truc
Joop van Riessen is een markant man met stevige opvattingen en een geboren boevenvanger. Het doel heiligde voor hem de middelen.
Toen in 1992 de vrouw van een onderwereldfiguur was ontvoerd, belde Van Riessen met een verdraaide stem naar de woning waar zij gevangen werd gehouden en deed zich voor als de bekende crimineel Gijs van Dam. Of ze de vrouw onmiddellijk wilden vrijlaten: 'We willen niet al die last met de politie!' Zijn truc werkte en de vrouw werd diezelfde nacht vrijgelaten.
Corruptie
Zijn hart heeft altijd bij de recherche gelegen. Uitvoerig beschrijft Van Riessen zijn strijd - samen met oud-korpschef Jelle Kuiper - tegen corruptie op het legendarische bureau Warmoesstraat, de opkomst van de georganiseerde misdaad en de IRT-affaire.
Maar hij schrijft ook over de krakersrellen en de omstreden actie om voorafgaand aan de Eurotop in 1997 op basis van artikel 140 (lidmaatschap van een criminele organisatie) 340 globalisten vast te zetten. Juridisch was er veel kritiek op die aanpak, maar de top verliep rustiger dan in bijvoorbeeld Genua.
'In naam der wet' biedt een boeiend kijkje achter de schermen van de politiepraktijk. Dankzij Van Riessen weten we nu eindelijk dat het wel meeviel met de door korpschef Eric Nordholt gesignaleerde corruptie in de politiek.
Nordholt was door de tv-rubriek Nova uitgenodigd om iets te zeggen over veiligheid, maar werd ter plekke verrast door een uitspraak van officier van justitie Monte van Capelle over een corrupte rechercheur uit zijn korps. Volgens Nordholt was er vooral in de politiek sprake van corruptie! Het land was te klein!
In zijn woede had Nordholt echter sterk overdreven, schrijft Van Riessen: 'Eric belde mij op en schreeuwde: "Joop, je moet me helpen! We moeten alle zaken op tafel hebben waar ook maar enigszins sprake is van een relatie tussen politiek en misdaad." Na een week spitten in de dossiers hadden we vijf mogelijke misstanden gevonden. Met een keurig mapje in de hand zijn we de vrijdag daarop op audiëntie gegaan bij de minister van Justitie, Ernst Hirsch Ballin, waar we met behulp van sheets een "prachtige" presentatie hebben gegeven. Het sloeg natuurlijk allemaal nergens op.'
Ghostwriter
Na deze fraaie ontboezemingen van Van Riessen kan Nordholt niet achterblijven met zijn memoires: aan het werk dus! Hetzelfde geldt onder anderen voor oud-hoofdofficier van justitie Hans Vrakking. Ook zo iemand die 'alles' heeft meegemaakt.
En als ze het zelf niet kunnen, is er vast wel een ghostwriter te vinden die ze een handje wil helpen!