Blog

Algemeen

Beloningsexcessen aan de top verdwijnen echt niet

door Philip Willems 20 dec 2007

Commissie-Frijns wijst commissarissen nog eens op hun verantwoordelijkheid voor topsalariëring. Veel zal het niet helpen

Philip Willems

Niet wetgeving, maar beter en strakker beleid door de commissarissen, moet beloningsexcessen in de top van de bedrijfsleven voorkomen, adviseert de commissie-Frijns in haar jaarlijkse rapportage (pdf) over de naleving van de code-Tabaksblat (pdf) voor goed ondernemingsbestuur.

De vraag is: wie controleert de toezichthouders?  Commissarissen zijn al verantwoordelijk voor het salaris van de baas. Aan die excessen is echter geen gebrek.

Bovengrens
Frijns wil dat commissarissen betere afspraken maken met bestuurders. Zo kunnen beide partijen een bovengrens voor het salaris afspreken. Ook kunnen commissarissen met diverse maatregelen onverwacht hoge variabele beloningen (bijvoorbeeld door een stijgende beurskoers in een overnamestrijd) vermijden.

Nieuwe wetgeving vindt Frijns een slecht idee. ‘Wetten zijn te omzeilen. Zijn ze dat niet, dan zijn ze vaak zo strak dat ze Nederland in internationaal perspectief reputatieschade berokkenen.’

Daar heeft hij een punt. Maar tegelijkertijd is het zeer de vraag of het advies van de commissie veel zoden aan de dijk zal zetten.

Aandeelhouders
De uiteindelijke macht over de topsalarissen ligt bij de aandeelhouders. Zij moeten het beloningsbeleid goed- of afkeuren.

Dat laatste, zo is al zo vaak gebleken, gebeurt bijna nooit. Voor buitenlandse beleggers (hier ruimschoots in de meerderheid) zijn de Nederlandse beloningen in vergelijking met die in het thuisland peanuts.

Te vrezen valt dat de meeste excessen terug zullen blijven komen. Ook al worden de verantwoordelijkheden voor de commissarissen nog eens expliciet in de code vastgelegd. Juist op het punt van beloningen houdt de top zich veelal niet aan de code.

Tags

zie ook

9 reacties

  • De aanbevelingen die de commissie Frijns doet zijn niet nieuw en hebben niet gewerkt. Zelfregulering in deze sector betekent dat de deelnemers zelf de regels toepassen en de waardering bepalen. Met deelnemers worden ook de Raad van Commissarissen gerekend. In de afgelopen jaren sinds de code Tablaksblad is ingevoerd zijn alle commissarissen incl. Kok het met de excessieve beloningen eens. De aanbeveling van de commissie Frijns dat de RvC beter moet controleren is aan dovemansoren gericht of zal met gejuich ontvangen worden: de RvC gaan gewoon door wat ze altijd al gedaan hebben. De opmerking over internationale effecten betekent dat de 'marktwerking' in tact blijft d.w.z. de beloningen gaan richting hemel naar het USA-niveau.

  • "De uiteindelijke macht over de topsalarissen ligt bij de aandeelhouders. Zij moeten het beloningsbeleid goed- of afkeuren" zegt omze commentator. Wat is het toch gemakkelijk waarheden als koeien op te dissen. Maar in de praktijk blijkt dat vergaderingen nog minder invloed op raden van bestuur kunnen uittoefenen dat het EU-"Parlement" op zijn bazen (en bazinnen!) in de Commissie. Want de aandelenfondsen en andere grote beleggers zal het een zorg zijn hoeveel mennidzjers
    voor zichzelf geld bijeengraaien.
    De belangrijkste tegenkracht zal moeten komen uit uitvoerige berichtgeving van de media en massale reacties van de burgers/consumenten. Als die media zich dan ook nog een beetje matigen in het brengen van defaitistische verhalen als hierboven dan lijkt mij nog heel wat meer verbetering mogelijk dan we nu zien!

  • Vermoeidende discussie. Een topsalaris is een peaunut in vergelijking die winst door het bedrijf aan arbeid en belastingen oplevert. Gewoon niet zeuren.

  • Als werkgevers zeuren over te hoge loonkosten moeten ze zelf ook zorgen dat hun beloning in een redelijke verhouding staat tot hun eigen prestaties.
    De winst komt uiteindelijk van de werkvloer waar "smerige" handen wordt gemaakt.

  • Beloningen worden in ons land door de hoogste autoriteiten vastgesteld. Dat zijn bij de Overheid de politici en in het Bedrijfsleven de directeuren en commissarissen. Hierdoor blijft de salarisontwikkeling in de politiek achter, maar schiet in het Bedrijfsleven door het dak. Een oplossing zou zijn om salarissen van topfunctionarissen niet door henzelf, maar door een soort loonbureau te laten vaststellen. Dat loonbureau hanteert strikt objectieve maatstaven, waaronder nadrukkelijk niet de beurskoers valt. Want het bedrijfsbeleid is maar een factor die van invloed is op de koers. Het beleid van de centrale banken is minstens zo belangrijk, om maar eens iets te noemen. Dat loonbureau is een publiek orgaan waar de betrokken functionarissen geen enkele invloed op hebben. In beroep gaan kan wel, bepalen niet. Misschien dat het helpt.