door
Syp Wynia
15 dec 2007
Waarom alle uitgeprocedeeerde asielzoekers automatisch een uitkering geven, als er zoveel werk is waarvoor nu duizenden Polen naar Nederland komen?
René van Rijckevorsel
In april van dit jaar liet het ministerie van Justitie weten dat het generaal pardon voor 'oude' asielzoekers in totaal tussen de 500 en 800 miljoen euro ging kosten. VVD-Kamerlid Henk Kamp reageerde meteen door te zeggen dat dat nog maar het begin was, en dat het pardon uiteindelijk een veelvoud zou opslurpen.
Kamp had natuurlijk gelijk. Volgens berekeningen van de gemeente Den Haag gaan de gepardonneerde illegalen landelijk per jaar al zeker 270 miljoen euro aan uitkeringen kosten. Daar komen kosten voor huisvesting, inburgering en opvang bij: tot en met eind 2009 minstens 329 miljoen, zo heeft verantwoordelijk staatssecretaris Nebahat Albayrak (PvdA) becijferd.
Een kleine rekensom leert dat de kosten eind 2009 inderdaad al tot een dikke 1 miljard euro zullen zijn gestegen. En dat is nog buiten de uitgaven voor gezinshereniging en gezondheidszorg.
Syndroom
Maar waarom meteen een uitkering? Nederland haalt een groep uitgeprocedeerde asielzoekers binnen, die allemaal volgens de rechter geen aanspraak konden maken op verlengd verblijf, en geeft ze hup een uitkering én - met voorrang - woonruimte ten koste van starters die al jaren moeten wachten.
Ja, zo zegt de hulpverleningsindustrie, die zielige, uitgeprocedeerde maar toch toegelaten asielzoekers gaan gebukt 'onder een meervoudige problematiek, soms zelfs gecombineerd met een post-traumatisch stress-syndroom’.
Intussen zitten werkgevers verlegen om 'handen' die eenvoudig werk kunnen verrichten. Daarvoor worden sloten Polen en andere Oost-Europeanen naar Nederland gehaald. Hetzelfde Den Haag trok eerder deze maand aan de bel, vanwege grote problemen met huisvesting van de Polen.
Prachtwijk
Asielzoekers met een uitkering wegstoppen in een gesubsidieerde 'prachtwijk' is natuurlijk het laatste wat Nederland moet doen. Geef ze voorrang op de arbeidsmarkt, in plaats van ze meteen naar het uitkeringsloket te slepen.
Er is werk te over, en behalve dat werk toch echt de beste manier is om te integreren in de samenleving, is het ook een goed middel om van de - al dan niet post-traumatische - stress af te komen.
En het scheelt ook nog gedoe met 'die' Polen, voor wie dan minder baantjes voor het oprapen liggen.