Blog

Algemeen

Nieuwe Kerk: knieval voor autoritair Turks dictaat

door Administrator 13 feb 2007

De Nieuwe Kerk in Amsterdam heeft de catalogus bij een tentoonstelling over Istanbul onder druk aangepast. Uit 'respect' voor Turkije. Maar bij eisen van autoritaire regimes is begrip niet op zijn plaats

Gerry van der List

'Respect', het is het toverwoord in het regeerakkoord en het is het toverwoord in de multiculturele samenleving. Je moet altijd begrip hebben voor elkaars woorden en daden. Samen komen we er wel uit. De etnische minderheden spelen handig in op deze halfzachte houding. Als een Marokkaantje beleefd wordt aangesproken op asociaal gedrag, roept hij 'Respect, man!'

Ook de Turkse overheid profiteert. Toen De Nieuwe Kerk in Amsterdam een tentoonstelling organiseerde over Istanbul, eiste, zo werd gisteren bekend, Turkije dat wetenschappelijke bijdragen aan de catalogus zouden worden aangepast. Passages over Koerden in Istanbul en over homoseksualiteit onder Osmanen sneuvelden. Een artikel over de genocide op Armeniërs werd zelfs helemaal geweerd.

Die druk van buitenaf is niet nieuw. De Chinese ambassade bijvoorbeeld oefende druk uit toen het Wereldmuseum in Rotterdam een expositie organiseerde over de Dalai Lama, die met zijn strijd voor een onafhankelijk Tibet Beijing op de zenuwen werkt. Zo proberen dictatoriale regeringen nu eenmaal de artistieke en wetenschappelijke vrijheid te beperken en de geschiedenis naar hun hand te zetten.

Het probleem is dat De Nieuwe Kerk aan dergelijke pressie geen weerstand heeft geboden. Waarom niet? Uit 'respect' voor de Turkse overheid. Net zoals bij een eerdere tentoonstelling het verlangen van Marokko naar een vervalste landkaart 'respectvol' werd benaderd en dus gewoon werd gehonoreerd.

Dat is het probleem van respect opbrengen. Als je steeds maar begrip wilt tonen voor onverdraagzaamheid, laat je uiteindelijk door onverdraagzame mensen en instanties over je heen lopen. De ogenschijnlijk diplomatieke opstelling van De Nieuwe Kerk is niets anders dan een knieval voor een autoritair regime.

Tags

zie ook

27 reacties

  • Ik heb geleerd dat je respect moet verdienen.
    Ben het daar nog steeds mee eens en het aantal mensen dat mijn respect verdiend groeit helaas niet erg snel tegenwoordig.

  • Het is toch in feite zielig dat met het toverwoord "respect" de geschiedenis domweg geweld moet worden aangedaan, om "de lieve vrede te bewaren"."Men"begrijpt niet dat het volk dit maar tot een bepaalde hoogte kan, en wil, accepteren.Ooit gehoord van de "zachte heelmeesters..... "?

  • De regering vraagt ons respect te hebben voor de respectlozen. Moslims hebben geen respect voor onze normen en waarden en voor ons als persoon, getuige de onbeschofte behandeling die Balkenende ten deel viel door Ali B. Als ik een imam op die manier zou hebben toegesproken, had ik het OM achter me aangehad wegens belediging op grond van diens ras en/of geloof. Ons land zwicht voor de respectloze houding van de islam in de valse hoop daarmee de vrede te kunnen bewaren. Maar geef ze de vinger en je bent zo je hele hand kwijt.

  • Natuurlijk gaat het helemaal niet om respect. Het gaat om het vermijden van "gedoe" en het gaat om het veiligstellen van uit Turkije geleende objecten. De Nieuwe Kerk is gewoon een tentoonstellingsbedrijf, dat dit soort maatregelen uit puur commerciele overwegingen treft. Leve het marktliberalisme!

  • Op elke slak mag zout gelegd, meneer Van der List, maar wie dat doet bereikt zijn doel niet.
    Wie nationalisme als een gevaar beschouwt doet er beter aan de nationalisten geen munitie aan te reiken. Zo spelen degenen die de deur voor Turkije gesloten willen houden de nationalisten precies in de kaart en zijn ze een blok aan het been van de liberaal denkenden.
    Wie zijn heil in de confrontatie zoekt is contraproductief bezig. Dat hebben ze bij de Nieuwe Kerk dus uitstekend begrepen. De dialoog werkt wellicht trager, maar een onbesuisde aanval werkt helemaal niet. Enige omzichtigheid is soms weldegelijk geboden.
    Overigens kan het ook wel eens zo zijn dat anti Turkse gevoelens in feite de angst voor moslims weerspiegelen en dat men in feite helemaal niet begaan is met de mensenrechten in Turkije of het vrije woord.