door
Gerlof Leistra
9 mrt 2007
Kunnen al die gedragsdeskundigen die na een familiedrama meteen hun mening geven, niet beter hun mond houden? Nog voor de exacte toedracht bekend is, tuimelen ze over elkaar heen met de meest bizarre uitspraken.
Uit hun nek
Dat fenomeen deed zich ook voor na de vondst afgelopen dinsdagochtend in het Gelderse dorp Hengelo van de lijken van een 44-jarige vrouw en haar zonen van 11 en 8 jaar. Het zou verstandiger zijn als de ‘deskundigen’ eerst het onderzoek van de politie afwachten. Erger is dat de meeste psychologen en psychiaters hun zaken niet kennen. Anders zouden ze niet zo uit hun nek praten.
Voor een langlopend onderzoek naar moord en doodslag houd ik samen met criminoloog Paul Nieuwbeerta een databank bij met alle dodelijke geweldsdelicten sinds 1992. Daardoor hebben we een betrouwbaar overzicht van alle familiedrama’s in die periode en is het ook mogelijk patronen te herkennen. In ons boek Moord en doodslag in Nederland (2003) is een apart hoofdstuk gewijd aan kinderdoding door ouders. Nog voor de zomer publiceren we een nieuw boek over ons moordonderzoek.
Verreweg de meeste kindermoorden worden gepleegd door één van beide ouders. Problemen rond (dreigende) echtscheiding spelen in ruwweg een derde van alle zaken een rol. Ook is er geregeld sprake van psychiatrische stoornissen. Relatief vaak plegen de daders zelfmoord, waardoor het gissen blijft naar de motieven. De vader van het Hengelose gezin overleefde de suïcidepoging. Hij geldt als verdachte, maar zou volgens een gevonden afscheidsbrief de plannen samen met zijn vrouw hebben beraamd.
Toeval?
Dat ouders de moord op hun kinderen samen plegen, is een uitzondering. Begin dit jaar schreef ik in Elsevier een reconstructie van zo’n familiedrama in Hoofddorp. Tien jaar geleden bracht een tandarts daar samen met zijn vrouw hun drie jonge kinderen om het leven.
De overeenkomsten met het drama in Hengelo zijn opvallend. In beide gevallen werd gebruik gemaakt van pillen. De slachtoffers lagen in bed en ook de honden waren gedood. Het jongste kind uit Hengelo heeft nota bene dezelfde voornaam als de tandarts: Roan. Toeval? Of heeft de Hoofddorpse zaak de ouders uit Hengelo geïnspireerd? Deskundigen spreken in dat verband van ‘infectie’ en pleiten voor mediastilte.
Of dat nieuwe drama’s kan voorkomen, is de vraag. Maar misschien kunnen de deskundigen zelf het goede voorbeeld geven en zwijgen. Zeker als ze niets zinnigs te melden hebben en het onderzoek nog loopt.