door
Ellian & De Winter
24 apr 2007
De presidentverkiezingen in Frankrijk behoren, met alle respect voor de Fransen, zelden tot de spannendste gebeurtenissen van het jaar. Eenmaal Frans, altijd Frans. Of daar voor links of voor rechts wordt gekozen, verandert de wereldtoestand niet.
Daar denken de Fransen uiteraard anders over. Frankrijk ziet zichzelf als een supermacht. Maar met een paar kernbommen word je geen supermacht, kijk naar Pakistan; dat heeft ook een aantal kernbommen, maar is geen wereldmacht.
Frankrijk is natuurlijk wel een belangrijke machtsfactor binnen de Europese Unie. De Franse regeringen behartigen binnen de Unie voornamelijk de Fransen belangen. Daarom proberen ze steeds het buitenlandse beleid van de Unie, voorzover dat bestaat, te overheersen.
Overheersingszucht
Dat buitenlands beleid van de EU bestaat nauwelijks. En dat heeft ook min of meer te maken met de Franse overheersingszucht. Toch zijn de Franse presidentverkiezingen van belang voor een aantal vraagstukken in Europa.
Toen in 2002 Jean-Marie Le Pen, de leider van Front National, de tweede ronde van de presidentverkiezingen had gehaald, was iedereen in en buiten Frankrijk zeer bezorgd.
Le Pen representeert extreem-rechtse opvattingen over Europa en Frankrijk. In die tweede ronde gingen uit angst zelfs linkse Fransen op Jacques Chirac stemmen. De angst voor extreem-rechts verenigde tijdelijk links en rechts.
Fatsoenlijk rechts
Veel Fransen waren bang dat deze situatie zich opnieuw zou voordoen in 2007. Het gebeurde niet, dankzij Nicolas Sarkozy. In de tweede stemronde zullen Marie-Ségolène Royal (links) en Nicolas Sarkozy (liberaal-conservatief) strijden om het presidentschap van Frankrijk.
Frankrijk heeft daarmee bewezen dat fatsoenlijk rechts extreem-rechts kan marginaliseren. En dat is wat wij in Nederland nodig hebben.
Sinds de moord op Pim Fortuyn is Nederland op zoek naar fatsoenlijk rechts. Dit moet u niet verwarren met politieke correctheid. Immers het fatsoenlijke rechts is voor restrictieve immigratie, voor integratie, voor het niet verdoezelen van multiculturele problemen, voor een strijd tegen de politieke islam, en voor het tegengaan van het islamiseren van Europa.
En dit alles binnen de grenzen van de mensenrechten: geen staatsdiscriminatie en geen racisme.
Nederlandse Sarkozy
Vooralsnog is er geen Nederlandse Sarkozy op het politieke toneel verschenen. Rita Verdonk beschikt over onvoldoende politieke kwaliteiten om deze rol te kunnen vervullen. Mark Rutte is vaak te politiek correct. Geert Wilders heeft geen echte partij en daarbij behorende ideologen achter zich, wat Sarkozy wel heeft. Als Rutte niet in staat is zich de komende jaren te ontwikkelen als de Nederlandse Sarkozy, dan blijft er maar één kandidaat over.
Oud-minister van Defensie Henk Kamp heeft de beste papieren en beschikt over uitstekende kwaliteiten om zich als de leider van liberaal-conservatief Nederland op te stellen.
Maar de vraag is of hij dat wil.
Afshin Ellian