door
Administrator
19 mei 2007
Wat zich in de Amsterdamse buurten voltrekt, is druppelsgewijze gettovorming – en de capitulatie daarvoor van het bevoegd gezag. De overheid jammert over machteloosheid en zet 'buurtregisseurs' in
Gertjan van Schoonhoven
Wie eens verschrikkelijk kwaad wil worden, maar dan ook echt verschrikkelijk kwaad, moet zich verdiepen in de zaak van de weggetreiterde Egyptische snackbareigenaar in Amsterdam. Elsevier besteedde twee jaar geleden uitgebreid aandacht aan de kwestie. Hoe de man jaar in jaar uit werd geterroriseerd door Marokkaanse schoffies, en hoe het ganse raderwerk van politie, welzijnswerk, stadsdeel en stadhuis niet in staat bleek daar iets tegen te doen.
Schijnheilig
Welnu, afgelopen week werd de afloop bekend. Niet de aanhouding van de belangrijkste verdachten maakte een einde aan de lijdensgeschiedenis van de kleine ondernemer, maar het besluit van de deelgemeente om de man 'uit te kopen' voor 55.000 euro.
In wat het schijnheiligste persbericht uit de geschiedenis van de overheidscommunicatie moet zijn, bestaat stadsdeel De Baarsjes het zelfs om impliciet te suggereren dat de schuld wel eens bij de ondernemer zelf zou kunnen liggen. 'Rond de snackbar ontstond regelmatig overlast,' meldt de deelgemeente.
Wie de voorgeschiedenis niet kent, denkt allicht dat de snackbar zelf de bron van de overlast was. Capituleren voor straatterreur, en dan de schuldigen ook nog niet bij naam durven te noemen – je moet het lef maar hebben. Gelukkig maar, dat er in een land vol 'overheidsvoorlichting' een vrije pers is.
'Leefbaarheid'
Wat ook om razend van te worden is, is het vervolg van het persbericht. 'Om de leefbaarheid in de buurt te vergroten,' aldus de deelgemeente, komt er in de voormalige snackbar 'een spreek- en kantoorruimte voor de buurtregisseur'. Uitgerekend de vertegenwoordiger van de overheid die de ondernemer heeft laten zakken – de buurtregisseur, hoofdstedelijk jargon voor wijkagent annex welzijnswerker – neemt dus zijn intrek in het pand van die weggetreiterde Amsterdammer.
Ontslag op staande voet wegens hopeloos falen had meer voor de hand gelegen; maar zo werkt dat blijkbaar niet in Amsterdam. Dat ziet het als een verbetering van de 'leefbaarheid' als 'buurtregisseurs' de plaats innemen van gewone burgers.
Als dit de Amsterdamse oplossing is voor die 'leefbaarheid' van probleemwijken, dan is het te hopen dat de hoofdstad genoeg 'buurtregisseurs' heeft. De kwestie van de weggetreiterde snackbareigenaar staat immers niet op zichzelf.
Een paar dagen later werd bekend dat een joods echtpaar de wijk Bos en Lommer verlaat, ook na langdurige intimidatie door Marokkaanse jongeren – kinderen zelfs. Andere fatsoenlijke buurtbewoners, ook allochtone, zijn ook met stille trom vertrokken of overwegen dat te doen. En dat allemaal met de geruchtmakende zaak van de Diamantbuurt nog vers in het geheugen.
Gettovorming
Wat zich in deze buurten voltrekt, is druppelsgewijze gettovorming – en de capitulatie daarvoor van het bevoegd gezag. Fatsoenlijke burgers, niet zelden juist degenen die opkomen voor hun buurt, verlaten hun huizen of winkels en worden daarin nagevolgd door anderen, die ook de hoop hebben opgegeven dat het ooit nog wat wordt. Met elke fatsoenlijke burger die vertrekt, groeit de macht van de straatterreur. En de enige die daar iets tegenover kan stellen, is de overheid met haar geweldsmonopolie.
Maar die jammert over haar 'machteloosheid', vervangt burgers door 'buurtregisseurs' en laat zo haar geweldsmonopolie aan de straat. 'Buurtregisseurs'. Is er, op het stadhuis van Amsterdam of bij die wezenloze 'stadsdelen', dan niemand die snapt dat er met zo’n beleid straks geen buurt meer over is die te regisseren valt?