door
Administrator
4 jul 2007
Politieke belangenverstrengeling in de Bijlmer is meer dan alleen een uitwas van Surinaams en Afrikaans cliëntelisme
Syp Wynia
Vorige week kwam de Amsterdamse Rekenkamer tot de slotsom dat deelraadsleden in het stadsdeel Zuid-Oost zich schuldig hadden gemaakt aan belangenverstrengeling en het dienen van het eigenbelang. Het subsidiestelsel in Zuid-Oost was bovendien een puinhoop, iedere etnische groep had zijn eigen geldstromen.
De meest betrokken raadsleden, PvdA’ers, stapten echter niet op. Die kregen zelfs een door de PvdA betaald tegenonderzoek aangeboden, dat hun onschuld zou moeten aantonen. Pas toen het de landelijke PvdA-top, beducht voor schade elders, al te dol werd, werden de drie alsnog uit de fractie gezet.
Uitwas
Het is aantrekkelijk om de gebeurtenissen in Zuid-Oost, de Bijlmer dus, als een uitwas van Surinaams en Afrikaans cliëntelisme te zien. Dat is het weliswaar ook, maar niet alleen dat.
Het dienen van bevriende belangengroepen door volksvertegenwoordigers is een gangbaar Nederlands fenomeen, een spel dat door autochtone volksvertegenwoordigers echter wat geraffineerder en minder opzichtig wordt gespeeld dan door de betrapte raadsleden.
Minstens zo belangrijk is, dat Amsterdam een eenpartijstaat is. De PvdA is al bijna een eeuw aan de macht, in de stedelijke gemeenteraad heeft de PvdA de helft van de gemeenteraadsleden en in Zuid-Oost zelfs de meerderheid.
Andere partijen hebben niets in de melk te brokkelen, of hebben zich maar te voegen naar de almachtige PvdA. Ambtenaren, woningbouwverenigingen, welzijnsclubs, het onderwijs – allemaal zijn ze nauw verbonden met het PvdA-weefsel.
Achterkamertjes
Zo’n situatie leidt onafwendbaar tot institutionele corruptie. Beslissingen worden niet meer genomen in de raad of de deelraad, maar in de achterkamertjes van de PvdA. Ook gisteravond werd het uit de fractie zetten van de PvdA’ers in dergelijke achterkamertjes geregeld.
Een eenpartijstaat-situatie als in Amsterdam is inmiddels uniek in Nederland. Wil de democratie een zelfreinigend vermogen kennen, dan moet er wel democratie zijn. Maar in Amsterdam helpen de kiezers, de laatste decennia vooral ook de allochtone kiezers, de PvdA weer aan de vanzelfsprekend geworden macht. En die partij, bestuurders van die partij, kunnen vervolgens weer hun goddelijke gang gaan.
Zouden de burgers van Amsterdam ooit wakker worden, en kiezen voor een meerpartijen-democratie, zoals de burgers van Rotterdam dat vijf jaar geleden hebben gedaan?