door
Administrator
6 jul 2007
Vroeger kreeg iemand als Noten van de samenleving de ruimte om in beschaamde stilte in het reine te komen met zichzelf en de zijnen
Gertjan van Schoonhoven
Arme Karl Noten. Zo ben je een redelijk bekende en succesvolle ‘bewegingsgoeroe’ met een eigen fitnessprogramma bij de Avro, eigen fitnessboeken en eigen fitnesspraktijk, zo ligt dat alles op je 41ste compleet aan duigen – je gezinsleven incluis. En je kunt het nauwelijks navertellen: zo razendsnel is het gegaan.
Computer kapot, reparateur vindt kinderporno en belt de politie – en voor je het weet sta je met je hele hebben en houwen, naam en toenaam, dagenlang op de voorpagina van De Telegraaf en alle andere kranten, de kranten die vroeger hun neus voor dit soort nieuws ophaalden incluis, en word je op internet ook nog eens 24 uur per dag virtueel gestenigd.
Einde leven.
Vaarwel, Karl Noten.
Meer dan walgelijk
Natuurlijk: kinderporno is meer dan walgelijk. Goed dat zelfs alleen al het bezit ervan strafbaar is. En voor alle duidelijkheid: niemand wil terug naar het Sonja Barend-tijdperk, toen we voor de meest extreme seksuele aberraties oeverloos ‘begrip’ moesten hebben. Maar in 2007 zijn we – getuige de hysterische hoeveelheid aandacht voor de kwestie Noten – toch echt beland in het tijdperk van Het Andere Uiterste.
Hoe je het ook wendt of keert: het consumeren van kinderporno is iets anders dan het misbruiken van kinderen. De straf die de politierechter Noten deze week oplegde was navenant: werkstraf en voorwaardelijke celstraf. Niet meer, niet minder.
In het reine
Maar in deze tijd is dat niet meer genoeg: gestraft worden door de rechter. Zeker als je een bekende Nederlander bent – en zeker als er kinderporno in het spel is – komt daar ook nog eens compleet, verwoestend mediaproces bij. Een waar volksgericht, met de media in de rol van zelfbenoemd ‘volk’.
Nog niet zo lang geleden was de hele kwestie Noten hooguit een 3-regelig berichtje in (sommige) kranten geweest. De man zelf kreeg van de samenleving de ruimte om in beschaamde stilte in het reine te komen met zichzelf en de zijnen. Daarna de draad van het leven weer oppakken.
Wat een beschaafde tijd was dat.