Blog

Algemeen

Laat die kinderen toch eens met rust!

door Liesbeth Wytzes 8 aug 2007

Het is zomer en het is vakantie: overal zie je ouders die met hun kinderen spelen. Heel gewoon, vinden wij, en dat niet alleen. Het is eigenlijk essentieel.

Interactie
Het wordt ons met grote regelmaat ingepeperd: met je kinderen spelen is goed, nee, het is onmisbaar voor hun ontwikkeling. Interactie tussen ouder en kind zorgt voor goed uitgebalanceerde, emotioneel volgroeide volwassenen. Doe je het niet, dan kweek je schuwe mensen met bindingsangst en tal van andere problemen.

Dus daar ga je dan maar weer. Kiekeboespelletjes doen, zodat baby leert dat mama weer terugkomt als ze weg lijkt. Badmintonnen met je dochter van zes die amper haar racket kan vasthouden, niet één keer terugslaat maar toch graag drie uur wil doorgaan. Voor de duizendste keer het papiergeld van Monopoly ordenen en daar vervolgens de hele week mee spelen. Het gruwelijk vervelende Mens-erger-je-niet  spelen, dat in weerwil van de naam de meeste spelers tot onbedaarlijke razernij weet te brengen. Vingerverven. Stratego.

Saai
Nu is het hebben van kinderen een grote vreugde en ik vind het soms jammer dat ik er maar twee heb. Maar spelen met hen is te saai voor woorden. Niet altijd, soms heb je er echt zin in. Vaak moet je je tegenzin overwinnen. Van het spelen met je kinderen móet je genieten. Daarvoor moet je alles opzij zetten. Doe je het niet, dan voel je je schuldig.

Uit Amerikaans onderzoek  blijkt dat ouders wel zéggen dat ze niets leuker vinden dan spel met de kinderen, maar het in feite net zo waarderen als huishoudelijk werk. Niet dus!

Waarom eigenlijk?

Volgens de Amerikaanse onderzoeker David Lancy is het alleen in de westerse wereld normaal dat ouders zo intens met hun kinderen spelen. Dat deden onze voorouders niet en dat doen miljoenen mensen over de hele wereld nog steeds niet. Die vinden het idioot dat wij urenlang aan de keukentafel zitten te Dokter Bibberen.

Psychopaten
Er zijn volkeren die ervan overtuigd zijn dat kinderen pas over een brein beschikken wanneer ze twee zijn, dus voor die tijd heeft spel weinig zin. Die kinderen worden ook niet allemaal psychopaten.

Kinderen hebben een grote behoefte aan spel, dat is duidelijk. Laten ze dat lekker met elkaar doen. Waarom moeten hun ouders er altijd aan meedoen? Op die manier leren kinderen nooit dat ze zichzelf moeten kunnen vermaken. Integendeel, ze hebben permanent de beschikking over een of twee gezellige, uit de kluiten gewassen kameraadjes. Volgens mij worden die kinderen daar helemaal niet creatief maar juist heel lui van.

zie ook

30 reacties

  • We zitten al in de tijd dat kindertjes met elkaar online spelletjes spelen, maar dat mag niet van papa en mama, die in een column in de Elsevier gelezen hebben dat zoveel tijd voor de computer niet goed is voor die onderontwikkelde hersentjes en slecht is voor hun oogjes. Ze zouden er agressief van worden en mensenschuw. Miljoenen ouders op de wereld doen het niet omdat het niet hoeft want daar regent het niet maanden lang en kunnen de kinderen nog veilig buitenspelen, iets wat onze voorouders ons ook lieten doen zodat ze ook verschoond konden blijven van verplicht kwartetten, hoepelen en tollen. Kinderen willen helemaal niet met hun ouders spelen, maar we hebben ze weinig keus gelaten he?

  • b.v.Een verhaaltje uitbeelden als toneeltje plus de verkleedpartij die erbij hoort.--Gedichten samen verzinnen op een schoolbord.--Met een bezem op je vinger rondlopen, kijken wie wint.--Tussen drie bakstenen een klein vuurtje maken van dorre takjes. Een dood beestje met alle eer begraven plus toespraak..--ballen leren met twee of drie ballen.--Iets uitbeelden en dan raden wat het is.--en verder in ouderwetse spelletjes boeken kijken, of je fantasie gebruiken.--Xbox voor even verbannen en jongens ook eens laten springen met een touw..Vooral zelf meedoen of anders tussendoor iets lekkers maken. En het fijn vinden als kinderen zo echt oprecht kunnen zeggen; "wat was het leuk, Mamma!"

  • Mijn grootouders, ouders, ikzelf, mijn kinderen en kleinkinderen, we hebben een lange traditie van voorlezen bij opa of oma op schoot, spelletjes doen, tekenen en kleuren. En wij allemaal zijn evenwichtig opgegroeid en aardige mensen geworden.
    Na het lezen van dit stukje schaam ik me diep.
    Dat mijn kleindochter al kan lezen, rekenen en klokkijken op haar vijfde, is spelenderwijs gegaan.
    Ze kan vast goed leren en gaat dus bij de elite horen, want we gaan goede scholen zoeken.
    Dan gaan ze horen bij de lieden die met hun hoofd boven het maaiveld uitsteken.
    Of ze gaan stukjes schrijven zonder taalfouten. Over mensen die stukjes schrijven over het met rust laten van kinderen.

  • Komkommertijd, mevrouw Wytzes? Waar sláát dit op? Omdat u een hekel heeft aan kiekeboe doen of Mens-erger-je-niet (daar bent u vast niet zo goed in) dienen alle ouders hun kinderen 'lekker' met rust te laten. Sorry voor de volgende seksistische uitlating, maar typisch vrouwelijk om spelen te vertalen in opvoedkundige ('huishoudelijke') taken. Ik speel geen kiekeboe met mijn dochtertje omdat ze dan leert dat papa altijd weer terugkomt, maar omdat mijn dochtertje het uitschatert van plezier en papa niets mooier vindt dan een lachende dochter. Dat u meer bevrediging haalt uit het schrijven van een geërgerd stukje tekst zegt vooral veel over u, niet over het speelgedrag van ouders.

  • Zoals wel vaker schrijft mevrouw Wytzes hier wederom haar eigen frustratie van zich af. Blijkbaar speelt ze niet graag met haar kinderen en dus neemt ze het iedere ouder die wel graag eens met zijn/haar kinderen speelt kwalijk. De voorbeelden die ze noemt getuigen trouwens ook van een gigantisch gebrek aan speelfantasie. Spelen met kinderen is het mooiste wat er is ook al spelen kinderen ook vaak alleen of met elkaar. Er is niets leuker dan van een boswandeling een avontuur maken, samen een sneeuwpop bouwen, de glijbaan in het zwembad afgaan. Jammer voor uw kinderen mevrouw Wytzes dat ze zo'n fantasieloze moeder hebben, maar misgunt u andere oudres en kinderen hun gezonde vermaak toch niet zo !