Blog

Algemeen

Laat die kinderen toch eens met rust!

door Liesbeth Wytzes 8 aug 2007

Terug naar artikel

30 reacties

  • Mevrouw Wytzes, het is maar een detail in uw verhaal, maar weet u het verschil tussen het papiergeld van het spel Monopoly en het papiergeld van De Nederlandse Bank, nu De Europese Bank? Nou? Dat verschil is er niet. Beide zijn kunstig bedrukte snippers papier waar transacties mee voldaan worden. Bij de ene soort in spel, bij de tweede soort in het echt. Want ook in het echt ruilen wij onze kostbare goederen en diensten in voor iets dat geen werkelijke waarde heeft. Het is zelfs niet gedekt, net als bij Monopoly. De enige waarde is een belofte, n.l. de verwachting dat iedereen het steeds zal aannemen. Dus net als de kraaltjes en spiegeltjes van de Indianen. Dat heet nu vooruitgang.

  • Ik denk dat de strekking van het stukje is dat er ouders zijn die het niet leuk vinden wat kennelijk leuk gevonden moet worden omdat je anders geen goede ouder zou zijn.
    Ik vind het nogal grappig dat er mensen zijn bij wie de schoen niet past en die hem toch met alle geweld aan willen trekken.

  • Weer zo'n lamlendige collumn van de Vrouw van de Wereld.
    Bovendien strookt de kop "Laat die kinderen toch eens met rust" niet met de rest van uw verhaal,waaruit blijkt dat U met rust gelaten wilt worden.
    Ook klopt het laatste gedeelte van uw betoog niet,als kinderen n.l groter worden zoeken ze hun eigen speelkameraadjes om mee te spelen,en nemen die de rol van de ouders over.
    Dan hoeft u niet meer te Dokter Bibberen.
    Edwin M.

  • Ha Mw Wytzes, U bent er weer. U maakt nog enigszins een somnolente indruk, wel leuk gehad? Saai stuk. Als ouders niet meespelen is het niet goed, andersom dus ook niet. Leven in vrijheid en zelf ontdekken, maar wel met ouder(s) als leidraad, daar ben ik voor. Suggestie's voor andere stukjes;
    -"Gezellige" avondjes drinken met vrienden.
    -Mijn kind is echt een wonderkind.
    -Jaloers zijn is uit.
    -Der zachte kanten van mijn man.
    -Waar moeten we echt niet meer naar toe op vakantie.
    Ga zo maar door.

  • Liesbeth Wytzes, de legendarische Dokter Spock zou u dit advies niet hebben kunnen verbeteren.

    Het uit de zestigerjaren daterende opvoedkundig boekje: "Dokter Spock weet raad" mocht in geen enkel gezin ontbreken.

    Zo te zien werkt u aan een hedendaagse versie.
    Gelet op de huidige gedragsproblemen onder vele jongeren, belooft dit een bestseller te worden.
    U zou Minister van Integratie Ella Vogelaar kunnen adviseren om tijdens haar nationale tournee langs achterstandswijken, uw exemplaar met gulle hand uit te delen.
    Het spreekwoordelijke mes snijdt dan aan twee kanten:
    1. Het draagt bij aan het beperken van crimineel, onaangepast gedrag, en
    2. Het is goed voor de oplage!

    Veel succes en vriendelijke groet.

  • Wat een heerlijke reacties op deze herkenbare situatie.
    Zeg nou zelf ouders, hebben jullie er nu echt altijd zin in om het eeuwige vermaakvriendje voor je kinderen te zijn??
    nou dan. Je hoeft je niet schuldig te voelen hoor als je eens geen zin hebt. Dan ben je niet in eens een slechte ouder!

  • Vrouw van de wereld? Zuurpruim van de wereld zal je bedoelen. Ik heb geen kinderen, maar een van de leuke aspecten lijtk mij het zelf weer kind worden. Het bos in en stampen in een plas water lijkt me heerlijk. Maar ik denk een oorzaak te hebben gevonden voor het zure karakter van onze vrouw van de beperkte leefomgeving. Gebrek aan spel tijdens haar kinderjaren.

  • Ik lees dit stuk onderuitgezakt met een pot bier en een zak chips onder handbereik, "ouder van nu" bij de hand en ben nog nooit zo gelukkig geweest met mijn 2 spelende kinderen die zich opperbest met elkaar vermaken. burp.

  • Wat een achterhaald stukje. Het is al lang duidelijk dat kinderen vooral met elkaar moeten spelen en dat ouders gewoon mee kunnen doen als ze daar zin in hebben.

  • Mijn ervaring met mijn kinderen en kleinkinderen heeft me geleerd dat kinderen veel liever met kinderen spelen dan met volwassenen. Sterker nog: kinderen vinden er geen bal aan om spelletjes met hun ouders te doen. Dat komt doordat kinderen over veel meer fantasie beschikken dan volwassenen. Als de drie kinderen van mijn jongste dochter hier neerstrijken, spelen ze urenlang met hun dinosaurusjes of met hun bionische mannetjes of wat maar voorhanden is en die laten ze optreden in een geheel eigen wereld met bijpassende teksten. Ik zou niet weten wat ik mijn dinosaurus tegen de andere zou moeten laten zeggen, maar zij wel. Het zou me trouwens al na tien minuten vervelen om in hun dionosaurusfantasieen mee te gaan, maar hen niet. Het enige dat ze leuk vinden om met me te doen is fietsen omdat ze nog te jong zijn om zelfstandig aan het verkeer deel te nemen en voorgelezen worden.

  • Er is niets leuker dan met je kinderen te spelen!
    Wat heb ik wat afgelachen met die twee, ongelovelijk!
    Spelender wijs heb ik ze groter en volwassen zien worden. Foto albums vol met vrolijke gezichten, avonturen en sport en spel. Als blijvende herinnering, en basis voor een geslaagd leven vol levensvreugde. Als ze thuiskomen en er is een vreemde mee, komen de albums te voorschijn en verschijnen de twinkelingen in de ogen. Een hunkering naar die ongecompliceerde tijd van ravotten rennen en voetballen. Dan gaat plotseling de muziek aan en dansen we op ritmische gitaar funk van de popidolen. Iedereen doet mee met het spel van de volwassen kinderen. Snuif op die ongebreidelde energie van het creatieve spel van je kinderen. Nu kan het nog!

  • Goed verhaal.Kinderen moeten leren zichzelf te vermaken.Het prikkelt hun creativiteit.

  • Is Liesbeth Wytzes(1957-ook dat nog) lid van de Sandwichgeneratie mét veeleisende vrienden? En dan ook nog opgescheept met snel(!) vergrijzende ouders? En dan ook nog observeren; weblogle bijhouden.
    Tja, misschien denk je dan 'vanzelf'dat je interressant genoeg bent een boeiend stukkie te kunnen schrijven.

  • Beste Liesbeth,
    Ik ben een opa met ruime ervaringen met kinderen en heb er sinds 2 jaar zelfs weer 1 bij (nee, niet een kleinkind haha). Een openbaring mag ik wel zeggen.
    Spelen? Tuurlijk als het kind daar zin in heeft dan speel ik wel even voor paard of zo, maar leuker is het achter de PC en spelletjes doen, ik mag al helemaal niet meer meedoen, meneer kan het zelf al, motorracen, torens bouwen, kippen schieten. Nee pa, afblijven dat wil ik zelf doen, zucht. Dan maar wachten tot zijn ogen dicht vallen en is het mijn beurt, hahaha.
    Maar zonder gekheid, ik leer hem veel vooral door te wandelen in de natuur, het leven is een groot spel zeker voor jonge kinderen, van mij mogen ze het zelf invullen maar de ouders controleren, dat wel.
    groet.

  • Ik koos mijn vader altijd als laatste bij het voetballen en dan liet ik hem op doel staan en schold hem uit bij elke tegentreffer, ja dat was nog eens quality time mevrouw!

  • Wat mij opvalt is dat tegenwoordig:
    - de kinderen verzuipen in de hoeveelheid speelgoed die ze hebben
    - een behoorlijk deel van de kinderen niet of nauwelijks in staat is om zichzelf te vermaken

    Ik vermoed dat dit ligt aan het teveel aandacht schenken aan een kind. Ik kreeg veel minder (maar meer dan voldoende) aandacht en kon uren spelen met een paar blokken. Goed, tijden zijn veranderd, maar toch zie ik dit maar weinig meer bij kinderen. Of het goed of slecht is kan ik niet beoordelen, maar het valt me wel op.

  • @Sypkens
    Dr Spock (niet die van star Trek) heeft een tweede boek geschreven waaarin hij zijn spijt betuigde voor het schrijven van het eerste.
    Veel te laat. De ouders van nu zijn opgevoed volgens zijn aanbevelingen, en kijk eens wat een puinhoop ons land is geworden. Hun kinderen bemoeien zich waarschijnlijk nauwelijks met HUN kinderen.
    Dat zijn wel de jongelui die het nu of binnenkort voor het zeggen hebben.
    Te weinig opvoeding resulteert in straatschennertjes, aanrandertjes, diefjes.
    Zie ook de marokkaanse jongelui die van hun ouders geen normen en waarden meekrijgen.

  • Mijn ouders moesten ook altijd zonodig meedoen met Twister, "linkervoet op rood" weetjewel en dan lachen en over elkaar heen buitelen god wat was dat erg altijd.

  • Als je badminton speelt met je dochter van zes en hoopt op een spannende, competitieve wedstrijd zoals je met een andere volwassene mee kan maken dan kan ik me voorstellen dat het uitloopt op frustratie.

    Als je een spel speelt met je kinderen met de inzet om zonder verwachtingen te genieten van hun leerervaringen dan kan ik me niet voorstellen wat daar irritant of vervelend aan kan zijn.

    Als je je irriteert aan je dochter van zes die niet fatsoenlijk een racket vast kan houden ga dan ook niet drie uur door. Gebruik je fantasie en bedenk iets waar je allebei van kan genieten in plaats van dingen te doen waarvan je weet dat je er bij voorbaat aan irriteert.

  • kinderspelletjes kunnen voor een volwassene heel vervelend en saai zijn, maar het gaat niet om het spel maar om de kinderen. Kijk, luister en geniet van de kinderen, die het spelletje nog met veel vuur en passie spelen, grijp op tijd in, leer ze verliezen en speel voor scheidsrechter en voor bruggebouwer. Het gaat niet om het spel, niet om de knikkers, maar om het genieten van je kinderen.

  • Waar mijn zoon opgroeide werd ik door de andere moeders een 'echte speelmoeder' genoemd. Denk nu niet dat ik de kinderen 24 uur per dag bezig hield. Nee! Maar ik liet me vaak 'gebruiken' door de kinderen. Meiden wilden mijn haar vlechten, mijn zoon gebruikte mij vooral om de voorraad waterballonnen op peil te houden. En als doelwit natuurlijk. Als het regende liepen we met z'n allen met paraplu een rondje. Wie het meeste vuil ophaalde kreeg de 1e keus in ijs. Gewoon hele simpele dingen worden bedoeld met spelen met je kinderen. Niet letterlijk dus. Communiceren met je kind is ook al een spel. En natuurlijk lachen met je kinderen. En laat ze alsjeblieft lachen om ons. Wij volwassenen die nog zo graag een dag klein zouden willen zijn.

  • Ik ben een opa van 74. Mijn kleindochter van 9 woont ruim 200 km van ons vandaan dus, helaas, zien we haar niet zo vaak als we zouden willen. Maar als ze er is, reken maar dat ik die tijd goed gebruik! Zo gaan we heel vaak de natuur in en leer ik haar plantensoorten herkennen. Zo liepen we 3 jaar geleden eens langs een vergeet-mij-nietje en vertelde ik haar de naam van dat plantje. Een 50 m verderop zagen we er nog een, maar ze wist het toen al meer. Toen zei ik: "Dan noemen we het toch gewoon vergeet-mij-welletje?". Zij schaterde het uit van plezier en heeft nooit meer de naam vergeten.
    Ook heb ik haar de beginselen van het schaken bijgebracht. Als ze nu bij ons komt wil ze altijd met opa schaken. En tenslotte breng ik haar naar bed en lees haar voor uit een Heer Bommel strip. Prachtig vindt ze dat.
    Helaas zijn die momenten schaars. Jammer.

  • Leuk stukje. Leuke reacties. Natuurlijk de ouders die zichzelf een voorbeeld ouder vinden en alles doen wat ze denken dat kinderen leuk vinden en nodig hebben. Laat ze. Later horen ze wel van hun kids hoe leuk ze het hebben gevonden, of niet. Misschien een nuttig advies van iemand die nooit met haar ouders heeft gespeeld, wel hun echte aandacht heeft gehad. Ga je kinderen eens gewoon ouderwets opvoeden. Weet jullie niet meer hoe? Kijk eens naar de nanny op tv. Er lopen meer van dat soort ettertjes rond dan je denkt.

  • F.J. van Houten, u bent een regelrechte Super Opa!! U verdient een blauw glimpak met rode cape en een grote gele S erop! Spelenderwijs de kinderen vertrouwd maken met de wereld om hen heen, ook door hen bijvoorbeeld te leren schaken (een op het leven gelijkend spel) lijkt me stukken beter dan electrisch dokter bibberen tot ieders handen ervan de weeromstuit van gaan beven en je alemaal verliest.

  • Het zijn niet alleen de kinderen die hier tekort schieten maar ook de maatschappij heeft hier last van. Wij bezitten door dit tekort van opvoeding nu ook een wegkijk cultuur. Ook de afwijscultuur van" het zal wel niet zo' n vaart lopen " en het "valt wel mee" . Daardoor is de gehele maatschappij doordrenkt van , met alle gevolgen van dien. Niet allen het hufter gedrag bij kinderen is hierdoor ontstaan. Vele bedrijven en of organisaties bewijzen dit dagelijks aan hun klanten/personeel/deelnemers /leerlingen , door dit gemakzuchtige gedrag.etc. niet alleen de opvoeding is hier een boosdoener van, maar ook de mentaliteit.