De Koran is een belangwekkend cultuurdocument. Het vertelt ons hoe in de zevende eeuw onbekende schrijvers en redacteuren een tekst hebben opgesteld waarmee de enorme kracht die op dat moment door de wereld raasde – die van de Arabieren – werd gelegitimeerd.
UItverkoren
Dat kwam, zo vertelt hun tekst, door een man die de bijzondere genade van Allah had ontvangen, een volmaakt mens en volmaakte leider: Mohammed. Via Mohammed had Allah de Arabieren uitverkoren, en via hen kon de gehele mensheid in de definitieve openbaring van Allah delen.
Of Mohammed echt bestaan heeft, is hoogst onzeker. Er zijn geen tijdgenoten die over hem geschreven hebben, en teksten die ander licht op de ontstaansgeschiedenis van de Koran en de figuur Mohammed hebben kunnen werpen, zijn al vroeg door moslims vernietigd.
Ik heb de Koran vele malen gelezen, in vertaling aangezien ik geen Arabisch ken, en kan het gevoel dat de meeste moslims bij het lezen van de tekst hebben niet ondergaan.
Overlevering
Zij menen dat dit het mooiste Arabisch is dat ooit geschreven is. In vertaling is van die schoonheid weinig te merken. Het is vaak een cryptische tekst, zonder de meeslepende anekdotes van de joodse en christelijke Bijbels. In de tijd waarin de Koran volgens de overlevering ontstond, in het begin van de zevende eeuw, bestond het geschreven Arabisch nog niet, dus de eerste teksten zijn in andere talen geschreven, vermoedelijk in het zogenaamde Syrisch-Arameens.
Duitse onderzoekers zijn momenteel bezig de teksten van joodse en christelijke sektes te reconstrueren waarop een deel van de Koran gebaseerd is of waardoor sommige teksten zijn geïnspireerd.
Voor een ongelovige als ik die geïnteresseerd is in de geschiedenis en ontwikkeling van het monotheïsme, is de Koran een intrigerend boek. Het zegt veel over de mentaliteit, de waarden en normen, de wensvoorstellingen en ideaalbeelden van de Arabieren die in de zevende eeuw een groot deel van de bestaande wereld, een wereld die qua cultuur en wetenschap superieur was aan die van de Arabieren, met overweldigende kracht veroverden.
Veroveraarsboek
De Koran is een veroveraarsboek. In het boek wordt de gelovige opgeroepen zich te onderwerpen aan Allah, Mohammed, de leer. Het geredetwist met Jahwe, zoals dat in de joodse Bijbel voorkomt, ontbreekt in de Koran. De liefdevolle menselijkheid van Jezus, vermoedelijk de meest ontroerende figuur van de hele monotheïstische mythologie, ontbreekt eveneens. Mohammed is een bikkelharde man.
Geert Wilders wil dit boek verbieden. Hij weet dat dit een onmogelijkheid is, maar hij lokt een lekkere discussie uit midden in de komkommertijd van de vakantie.
Voor mij is Mohammed een literaire figuur, een vaak haatdragende, tot geweld oproepende man die nogal wat onhebbelijke trekjes vertoont. Hij laat mensen doden, neemt buit in bezit, droomt dat Allah zijn wensen legitimeert. Het is ondoenlijk om hier een lijst te geven met alle opruiende passages in de Koran, het zijn er te veel.
Er zitten ook opruiende passages in de joodse en christelijke heilige boeken, maar die zijn in de praktijk buiten werking gesteld.
Agressief
Dat geldt niet voor de Koran. Alle soera’s zijn van even groot belang, want ze zijn alle direct afkomstig van Allah. De Koran is voor een deel een agressief boek, maar moslims zijn dat overwegend niet. Het is dus van belang een verschil aan te brengen tussen de intrinsieke gewelddadigheid van dit veroveraarsboek en de leefwijze van de meeste moslims, die wel wat anders aan hun hoofd hebben dan de Koraanse ideologie.
In het boek Waarom ik geen moslim ben geeft Ibn Warraq, een afvallige moslim, dezelfde bikkelharde kritiek op de Koran en Mohammed als Wilders doet. Oriana Fallaci heeft dat ook gedaan, en in zijn tekst in de Volkskrant waarin Wilders oproept de Koran te verbieden citeert hij Fallaci.
Het is dus niet nieuw hoe Wilders de Koran typeert, en wanneer je de Koran zorgvuldig leest kun je het moeilijk met hem oneens zijn.
Verbieden
Verbieden kan niet - en mag niet want we hebben te maken met een boek van wereldbelang. Maar we kunnen wel praten over hoe de agressieve Koranverzen zich verhouden tot de rechten en plichten in een moderne rechtsstaat, en wanneer een literaire tekst een heilige tekst wordt.
Voor de volgelingen van Adolf Hitler is Mein Kampf, denk ik, ook een heilig boek. Ook dat boek is haatdragend en roept op tot geweld. Als Adolf gewonnen had, had hij een profetische status gekregen, want dat doet de geschiedenis met winnaars. Waardoor de Arabische veroveringsdrang in de zevende eeuw precies gestimuleerd is, is op dit moment nog onduidelijk.
Of er echt een Mohammed heeft bestaan, is onbekend. Maar de veroveringen zijn een feit. En de Koran, of de vroege fragmenten die ten tijde van die veroveringen circuleerden, speelde daarin een rol.
Wat Wilders wil, kan niet – maar hij roept wel vragen op naar de inhoud van het geloof van een kleine miljoen nieuwe Nederlanders: waarin geloven zij nou eigenlijk? In welke God? En wat wil die God van hen? Hoe kijken zij naar mensen die niet in hun God geloven, of die hun God als afvallige opgeven? Volgen zij strak de Koran of wijken ze daarvan af en zijn zij dus op weg een nieuwe islam te ontwikkelen?
Multiculti’s maken de fout dat de Koran net zo’n boek is als de christelijke Bijbel – dat is de Koran niet. De Koran bereidt voor op de strijd – niet alleen voor de innerlijke strijd om aan de leefregels van Mohammed te voldoen, maar ook voor de strijd tegen allen die Allah’s boodschap weigeren te aanvaarden.
Nooit eerder in de geschiedenis zijn moslims massaal en uit vrije wil tussen ongelovigen, de vijanden van Allah, gaan wonen – dit moet gevolgen hebben voor hun omgang met de Koran.
Voor mij zijn alle heilige boeken literaire teksten – en sommige zijn bijna volmaakt en stralen grote schoonheid uit, en andere zijn dor en primitief. Voor gelovigen zijn hun heilige boeken absolute richtlijnen voor het leven en voor het verdienen van een leven na de dood.
De Koran is geen gezellig boek – lees ’t zelf om te kunnen beoordelen hoeveel haat er in zit.
Leon de Winter
Lees ook het Elsevier-artikel De Koran, een verontrustend boek en het Elsevier-commentaar Gekke Geert heeft wel een punt