door
Misdaad & Straf Straf
23 apr 2008
Een veelgehoorde klacht over de politie is dat ‘ze’ vaak in geen velden of wegen te bekennen zijn als je ‘ze’ nodig hebt. Tijdens de recente stakingsacties was ik door de ACP, de grootste van de vier politiebonden, als ‘gastspreker’ uitgenodigd voor een forumdiscussie in Studio Plantage bij Artis.
Tijd voor mijn favoriete lakmoesproef: hoe lang duurt het in het centrum van de hoofdstad van Nederland voor ik het eerste politiekoppel tegen het lijf loop?
Geen spoor
Omdat ik aan de vroege kant was, liep ik het hele eind van Amsterdam CS naar Studio Plantage. Ongelogen: de eerste agenten zag ik pas voor de deur van de studio! Damrak, Rokin, Rembrandtplein, Waterlooplein: nergens ook maar een spoor van blauw op straat.
Met die observatie had ik uiteraard meteen de hele zaal in de gordijnen. ‘Ach man, hoe kom je erbij!’
Maar de echte lakmoesproef is natuurlijk een noodsituatie. Op weg naar de redactie van Elsevier in Amsterdam-West zag ik vanmorgen op het kruispunt van de Basisweg en de Radarweg op de linkerrijstrook een lege bestelbus staan.
Liquidatie?
De waarschuwingslampen aan, maar niemand te bekennen. Ongeduldige automobilisten reden doodleuk om het obstakel heen. Of de voetgangers groen hadden en ze met hun manoeuvres andere automobilisten in gevaar brachten, interesseerde ze niet.
Was ik getuige van een net uitgevoerde liquidatie? Exact om 11.35 uur belde ik 112. Daarna nam ik zelf poolshoogte op de mogelijke plaats delict. Ik keek door het open portierraampje – geen kogelgaten! - en zag achter de passagiersstoel een arm.
Geslaagd
Op mijn vraag wat er aan de hand was, kwam de geschrokken chauffeur tevoorschijn. Hij stond zonder benzine!
Nog geen vier minuten na mijn melding kwam een politiebusje aansnellen. Goed zo! Dit keer waren ‘ze’ geslaagd voor mijn proef.
Om 11.45 uur belde de alarmcentrale mij keurig terug dat er inmiddels een busje ter plekke was. ‘Nog bedankt voor uw melding!’ Graag gedaan, mevrouw! En u ook gefeliciteerd!