door
Vrouw van de wereld
3 jun 2008
Embryoselectie, dus embryo’s kweken om te kunnen zien of ze gezond zijn of niet en ze vervolgens te laten uitgroeien tot mensen, of niet : het heeft iets uitermate onaangenaams.
Maar ja, dat geldt ook voor de ziektes die door die selectie kunnen worden voorkomen. Het is een ingewikkelde kwestie en het is niet zo makkelijk om er iets van te vinden. Want waarom zou je de ene ziekte wel zo willen bestrijden – spierziektes als Huntington's en Duchenne bijvoorbeeld – en borstkanker niet? Wie bepaalt wat erger is?
Direct lijntje
Nou, daar hebben we gelukkig André Rouvoet van de ChristenUnie voor, die naar het schijnt een direct lijntje met God heeft. Volgens Youp van ’t Hek wil Rouvoet als minister voor Jeugd en Gezin tegenwoordig liefst met ‘excellentie’ worden aangesproken. Begrijpelijk, als je zo principieel bent.
Het maakt altijd veel indruk op de mensen als iemand heel principieel is. Alsof dat heel flink is. Maar het is juist best makkelijk. Je neemt een beslissing, en daar houd je je aan, daar kan niemand je vanaf brengen.
Dat soort onwrikbaarheid is helemaal niet zo moeilijk. Domweg een kwestie van voet bij stuk houden en de hele tijd hetzelfde zeggen. Je mening aanpassen getuigt wat mij betreft van heel wat meer moed en nederigheid.
Zaadje
Rouvoet vindt, en met hem meer Christenen, dat je je niet mag mengen in het door God gegeven leven. En zodra een eitje is bevrucht door een zaadje, is het dus afblijven geblazen. Dat is een helder en duidelijk standpunt, en daar wenst Rouvoet niet vanaf te stappen.
Dat hij daarmee in feite beslist over andermans leven en sterven mag kennelijk. Je bent excellentie, of je bent het niet. Wouter Bos heeft groot gelijk als hij zegt dat de ChristenUnie geen monopolie heeft op principe en geweten. Bovendien is het een klein partijtje, en het is mij niet duidelijk waarom je van hen onder de indruk zou moeten zijn. Bovendien, er zijn ook gelovigen die de hele medische vooruitgang zien als een geschenk van God, waar we blij mee mogen zijn.
Portefeuille
Zo voor je principes opkomen als Rouvoet doet, is niet alleen makkelijk, het is ook heel wat simpeler dan de problemen aanpakken die zich op het terrein van zijn portefeuille aandienen. Zoals de Rotterdamse wethouder Peter van Heemst (PvdA) onlangs in Trouw schreef, er zijn 25 wijken in Nederland waar kinderen in ellende en narigheid opgroeien.
Goed, de favelas van Latijns Amerika zijn erger, maar voor Nederlandse begrippen is het in Schiemond en die andere wijken ook geen feest.
Kinderen groeien daar op in een liefdeloze jungle en we kunnen wel honderd keer roepen dat het gaat om ‘kansen geven kansen grijpen', zoals een nieuw plan van de PvdA luidt, die kinderen daar hebben niet zoveel kansen. Die hebben gewoon een rotjeugd. En een nare jeugd is bepaald geen garantie voor een nijver en werkzaam later leven. Dat weet Rouvoet ook wel, lijkt me.
Klompje cellen
Gaat hij dus enorm aan de slag om het in die wijken beter te maken?
Nee, hij gaat eens goed principieel overleggen over wat wel en niet mag in de medische wetenschap. Kennelijk zijn de problemen van een al bestaand kind minder belangrijk dan die van een piepklein klompje cellen.