Blog

Algemeen

Koud bloed: clubblad voor misdaadfans

door Misdaad & Straf Straf 1 jun 2008

In navolging van Amerika en Engeland begint ook in Nederland het genre van de true crime – goed geschreven verhalen over waar gebeurde misdaad – volwassen te worden.

Er verschijnen steeds meer boeken over bekende criminelen en beruchte moordzaken en afgelopen week werd het eerste true crime magazine gelanceerd: Koud bloed. Het wordt uitgegeven door Nieuw Amsterdam, heeft een gelijknamige website en zal vier keer per jaar verschijnen.

Bloed
De Amsterdamse korpschef Bernard Welten kreeg afgelopen donderdagmiddag het eerste exemplaar aangeboden. Hij vond alles prachtig, behalve de titel. ‘Als wij na een moord ter plekke komen, vinden wij geen koud bloed maar geronnen bloed!’

De titel is een verwijzing naar het ‘oerboek’ van het genre: In cold blood van Truman Capote. ‘Het is een eerbetoon en het geeft tegelijk ons ambitieniveau aan’, schrijven Siem Eikelenboom en Marie-Anne van Wijnen in hun redactioneel.

Ik heb Koud bloed letterlijk van kaft tot kaft gelezen en was aangenaam verrast. Het eerste nummer bevat veel goed geschreven verhalen. Bijvoorbeeld dat van Bas Haan over het DNA-bewijs in de Deventer Moordzaak en van Siem Eikelenboom zelf over de nooit opgeloste zaak van de WTC-verkrachter. Deze verhalen sluiten ook slim aan bij het thema van de Maand van het Spannende boek: ‘wetenschappers tegen de misdaad’.

Crime passionel
Verder bevat het eerste nummer onder meer een mooi interview van Merel van Leeuwen met gevangenisdominee Christiaan Donner en een prachtige beschrijving van een crime passionel in Geldrop van de hand van A.F.Th. van der Heijden.

Het coververhaal van Paul Vugts over kroongetuige Peter La S. is goed geschreven, maar bevat geen nieuws. Het stripverhaal achterin is aan mij niet besteed en het verhaal ‘Spetters’ van Eva Maria Staal is in mijn ogen een suggestieve en misplaatste verwijzing naar de zaak van de vermoorde sigarenboer Hartman. Mag je in true crime de feiten verdraaien? Lijkt mij niet!

Alles bij elkaar vind ik Koud bloed een aanwinst. Na de sportfans met Hard Gras hebben de liefhebbers van waar gebeurde misdaadverhalen met Koud bloed nu hun eigen clubblad.

zie ook

Eén reactie

  • Ik heb met belangstelling uw recensie gelezen. Maar het kan mij niet interesseren. Ik heb een overkilll aan bladen uit mijn beroepsprofessie. Ik heb ook nog veel literaire boeken te gaan.

    Ik heb een krant op Zaterdag. En Elsevier werd mij in de papieren versie ook te veel. Ik denk wel eens dat ik gek ben!

    Zoveel bladen, die mensen naast mij : collega’s vrienden, dat zijn wondermensen. Die hebben een deelverzameling van die bladen. Ze hebben een gezin een vrouw. Wat ik niet heb. En dan lezen ze nog! Of zeggen dat ze .....

    Koud bloed (hoe goed ook misschien!) : ik zal het verre van mij houden. Uit zelfbegrepen zelfbescherming!

    Maar ik wens het verder alle succes toe bij de nog niet bijna aan een bladen-burn-out-toe-zijnde-vriendenkring.

    Dat is wel jammer. Maar de bladen zelf zijn niet toe aan een kritische zelfbeperking van hun overdadige informatie.