Ik wil helemaal geen avontuurlijke vakantie!

Zo iemand als bergbeklimmer Wilco van Rooijen, die bij zijn derde poging om de K2 te beklimmen bijna het loodje legde, daar snap ik helemaal niets van. Waarom zou je je warme leunstoel verlaten om zo’n rottige berg als de killer mountain K2 op te gaan, daar allerlei beproevingen ondergaan om een minuut op die top te staan?

Idioot
De Volkskrant noemde hem ‘beroepsavonturier’, maar ik vind hem meer een idioot en bovendien een neokoloniaal. Want zoals vaker is gebeurd moest deze avonturier, die beladen met een peperdure uitrusting de mist inging, gered worden door een inheemse bewoner, in dit geval de sherpa Pemba. Die hebben nooit ergens last van, zo lijkt het, als ze weer eens zo’n stomme Europeaan van een berg af moeten zeulen.

Diens herstel mogen we nu dagelijks volgen. Hij ligt in het ziekenhuis. Het gaat weer beter. Hij komt aan op Schiphol. Hij vertelt zijn verhaal in Nova. Nou ja, het is misschien qua komkommernieuws spannender dan de neppoema van 2007.

Kick
Maar wat is er nou nog avontuurlijk aan het beklimmen van een berg wanneer je achteraan de rij moet aansluiten omdat het wemelt van de klimexpedities. Hoe zielig ben je eigenlijk wanneer je dit soort dingen gaat doen voor de kick. En daarnaast, het avontuur komt vanzelf wel, dat merkte ik deze zomer weer eens.

Wat mij betreft heb je namelijk twee soorten reizen: in het ene geval ga je op zoek naar avontuur, zoals meneer van Rooijen, en in het andere geval probeert de reiziger dat avontuur juist zoveel mogelijk te vermijden.

Luxueus
Ik hoor overduidelijk bij de laatste groep. Mijn ideale vakantie – het blijft vooralsnog een droom, want ik ontbeer elk talent voor het leuk organiseren van een vakantie, het vakantiehuis blijkt een krot, het regent onophoudelijk of de blije eigenaars wonen heel dichtbij en staan elke avond op de stoep met flessen dodelijke zelfgestookte alcohol – is minstens drie weken in een luxueus resort of hotel waar elke dag de zon schijnt, misschien af en toe een flinke onweersbui ’s nachts, waar de zee en het zwembad vlakbij zijn en je helemaal niets hoeft te doen.

In de vakantie vind ik boodschappen doen al teveel inspanning. Boeken lezen bij het zwembad terwijl een gedienstige ober je af en toe heerlijk eten en drinken brengt, dat lijkt me geweldig. Een ananas met een rietje erin, dat werk.

Beroofd
Maar helaas, het avontuur weet je toch wel te vinden als je aan de beurt bent. Zo werden wij deze zomer meteen op onze eerste vakantiedag in Sicilië van ongeveer al onze bezittingen beroofd door professionele dieven, rijdend op Vespaatjes met afgeplakte kentekens.

De met vliegen overdekte gloeiendhete zandbak die Sicilië heet, hoort dan wel bij Italië en zo dus ook bij de Europese Unie, maar Brussel is op dat eiland van rovers en krankzinnige weggebruikers heel, heel ver weg.

Easyjet
Bij de politie werd zuchtend proces-verbaal opgemaakt: we waren die dag niet de eerste en zouden niet de laatste beroofde toeristen zijn.

Gelukkig was daar mevrouw Abbing van consulaire zaken van de ambassade te Rome om ons met raad en daad bij te staan.

Haar eerste opmerking was dat we ‘zeker met Easyjet waren gekomen,’ vervolgens vertelde ze ons dat er wel ergere dingen waren, en ten slotte probeerde ze ons dure laissez-passers aan te smeren, die helemaal niet nodig bleken om het land weer te mogen verlaten. Nog nooit zo blij geweest om weer thuis te zijn.