door
Remko Nods
24 sep 2008
De Amerikaanse minister van Financiën, Henry Paulson, eist terecht dat het Amerikaanse Congres snel akkoord gaat met zijn hulpplan
Een
volledig mandaat wil minister Paulson, om met 700 miljard dollar aan
belastinggeld slecht verhandelbare hypotheekobligaties van de banken op te kopen.
Details
over bijvoorbeeld aankoopprijzen, weigert hij te geven, omdat dit zijn
onderhandelingspositie ondermijnt, als hij straks in gesprek gaat met de
banken. ‘Vertrouw mij,’ zegt hij tegen het Amerikaanse Congres.
Financieel socialisme
Het
parlement sputtert tegen. ‘Overbetaalde bankiers worden gesubsidieerd met
belastinggeld’, ‘financieel socialisme’ - dat soort termen. Wel begrijpelijk,
maar het is vooral voor de bühne.
Mogelijk
zal Paulson enige concessies doen, bijvoorbeeld dat hij paal en perk stelt aan
de megabonussen die aan topbankiers worden verstrekt. Maar aan het eind van
deze week, zal Paulson hopelijk – en waarschijnlijk - zijn gevraagde mandaat
krijgen.
Overeind houden
Een
alternatief is er namelijk niet voor de belastingbetaler. ‘Als de
kredietmarkten niet functioneren, gaat dat banen kosten, kunnen méér mensen hun
hypotheek niet aflossen, en krimpt de economie’, dreigt Paulson.
Hij ziet het
overeind houden van de banken slechts als middel om een ander doel te bereiken:
het overeind houden van de huizenmarkt, en daarmee de hele Amerikaanse
economie.
Het
Congres en in feite ook de belastingbetalers staan met de rug tegen de muur.
Waarschijnlijk gaat het nog veel meer kosten dan 700 miljard dollar om de
kredietmarkten weer op gang te krijgen, want het gaat niet alleen om
hypotheekobligaties, maar straks ook om creditcardschulden, autofinancieringen,
leningen aan de vastgoedsector.
Stagnatie
Maar
niet ingrijpen, zal de belastingbetaler zeker nog meer geld kosten. Door
banenverlies, volledige stagnatie van de economie en het instorten van de
huizenmarkt.
Hoogleraar
Willem Buiter gaat uit van 1.400 miljard dollar, ofwel 10 procent van de omvang
van de Amerikaanse economie. Dat is - relatief gezien - ruim drie keer zoveel
als de Amerikaanse spaarbankencrisis in de jaren tachtig kostte.
Enorm dus,
maar altijd nog fors minder dan de Japanse belastingbetalers kwijt waren in de
jaren negentig toen ze 20 procent van de omvang van hun economie kwijt waren om
hun bankencrisis in tien jaar uit te zieken.