door
Remko Nods
16 sep 2008
Alleen een mondiale aanpak van de kredietcrisis is effectief, maar dat moet nog doordringen tot Europese politici
De roemruchte Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers is na 158 jaar over de kop gegaan. De Amerikaanse minister van Financiën, Henry Paulson, was niet bereid om, ten koste van de schatkist, garanties af te geven aan twee potentiële reddende engelen.
Terecht heeft Paulson – zelf ex-zakenbankier - de banken een ondubbelzinnig signaal gegeven dat de belastingbetaler niet gaat opdraaien voor stroppen van zakenbanken die bewust extreem veel risico’s hebben genomen.
Arrogant
Zo’n signaal werkt waarschijnlijk preventief voor collega-zakenbankiers die op dit moment mogelijk denken de kredietcrisis te kunnen overleven door quitte-of-dubbel te spelen op de financiële markten. Bij succes zouden ze de held van Wall Street zijn, inclusief een miljoenenbonus voor goed risicomanagement, zoals Lehman-topman Richard Fuld vorig jaar toucheerde.
En als ze falen, betaalt Joe Sixpack - de Amerikaanse Jan Modaal - de rekening. Grote kans dat Fuld werkelijk gedacht heeft dat zijn bank te groot was om te falen. Maar zo werkt het niet in de Verenigde Staten.
Paulson wist dat hij een enorme systeemcrisis kon ontketenen door een grote zakenbank te laten failleren. Maar dat risico lijkt hij kundig te hebben gemanaged. Toen de financiële markten maandag openden, schoten de koersen van bankaandelen omlaag, maar van paniek was geen sprake.
Echec
Paulson wist een tiental grote banken te verleiden tot de vorming van een fonds van 70 miljard dollar, waaruit andere banken een noodkrediet zouden kunnen opnemen als ze door het echec van Lehman in de problemen kwamen.
In feite verlangde hij van de tien grote banken om zichzelf te verzekeren tegen hun eigen faillissement, dat veroorzaakt had kunnen worden door een kettingreactie van faillerende middelgrote banken.
Grote klasse! Paulson zal zich niet populair gemaakt hebben bij zijn voormalige collega-zakenbankiers, maar die noodzaak is er ook niet midden in de kredietcrisis.
Niemand is immuun
Paulson is er echter nog niet. Verschillende grote banken in de Verenigde Staten zijn in nood. De grootste verzekeraar ter wereld, AIG, klopte aan voor een noodkrediet. Als AIG omvalt, zullen de gevolgen groot zijn. Paulson zal mogelijk binnenkort hulp van Europese en Aziatische overheden moeten vragen. Alleen een mondiale aanpak van de kredietcrisis is effectief.
In Europa proberen ministers van Financiën het effect van het echec van de eerste grote Amerikaanse zakenbank te bagatelliseren door te zeggen dat Europese banken er weinig van te duchten hebben. Dat kan kloppen, maar de kans bestaat nog altijd dat meer Amerikaanse banken omvallen. Als dat gebeurt, dan zal blijken dat geen enkele bank ter wereld immuun is.