door
Gerlof Leistra
17 sep 2008
Society-advocaat Pim de Vos houdt met zijn partners kantoor aan de hoofdstedelijke PC Hooftstraat, koopgoot van de Nieuwe Rijken. Op de cover van zijn nieuwe boek Advocaat of Maffiamaat? De wankelende rechtsstaat poseert hij in toga op een Holleeder-scooter. Die foto is ook nog eens gemaakt door Edwin Smulders, hoffotograaf van een clubje Bekende Nederlanders. Ik zou zeggen: I rest my case!
Moszkowicz
De provocerende titel slaat natuurlijk op de strijd tussen journalist Jort Kelder en strafpleiter Bram Moszkowicz. De laatste had zich begin vorig jaar in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd door op te treden als advocaat van de beruchte crimineel Willem Holleeder, die verdacht werd van afpersing van de in 2004 geliquideerde vastgoedhandelaar Willem Endstra. Probleem was dat Moszkowicz tot kort voor diens dood ook advocaat was van Endstra. Twee benen in één kous mag niet volgens de reglementen van de eigen beroepsgroep.
In een hoofdstuk over die affaire schrijft De Vos dat Moszkowicz nooit aan die strafzaak had moeten beginnen, ‘omdat hij namens Holleeder een meedogenloze frontale aanval zou moeten doen op de integriteit van Endstra en het waarheidsgehalte van wat deze de politie had verteld’. Een terechte observatie, maar veel verder komt hij helaas niet.
Beroepsgeheim
Interessanter is zijn stelling dat een ‘topadvocaat’ eens een zaak zou moeten neerleggen ‘als hij merkt dat getuigen door of in opdracht van zijn cliënt bedreigd worden, of omdat zijn geachte cliënt niet kan aantonen hoe hij aan het – verdachte – voorschot is gekomen’. Van zo’n stap zou volgens De Vos een sanerend effect uitgaan.
Mee eens, maar ik ben benieuwd hoe De Vos dat voor zich ziet. Advocaten hebben immers een beroepsgeheim en kunnen moeilijk bij RTL Boulevard komen uitleggen waarom ze de verdediging hebben neergelegd. Los daarvan: ook de Holleeders van deze wereld hebben recht op een advocaat.
De Vos heeft een vlotte pen en snijdt relevante onderwerpen aan over de ethiek van zijn vak. De teksten zijn prikkelend, maar hier en daar helaas ook slordig en gedateerd. Toch is zijn boek de moeite waard. Hij trekt de ethische grenzen scherp en is niet bang om stelling te nemen. Dat hij niet altijd man en paard durft te noemen, is begrijpelijk. Dan kan hij niet veilig meer op zijn scooter door de PC.