Eind vorige week sprak ik met Samira Bouchibti (PvdA-Kamerlid), onder meer over Marokkaanse jeugd, hun gedrag en homoseksualiteit. Wat ik leuk vind aan haar is dat zij geen blad voor de mond neemt, realistisch is en gedreven. Vandaar dat ik mezelf uitnodigde op de koffie.
Maatschappelijke ergernis
Ik vroeg haar of zij begrip heeft voor de maatschappelijke ergernis over het wangedrag van relatief veel Marokkaanse jongens. Zie ook mijn vorige blog over het nasissen en –roepen van vrouwen op straat. Het nieuws over Marokkanen die ambulancepersoneel bedreigden en een samenscholingsverbod voor Marokkaanse jongeren in Ede was ten tijde van het interview overigens nog niet in alle hevigheid losgebarsten.
Samira barstte al wel los:
'Ik noem Nederland altijd het land van de vele mogelijkheden. Ik ben nog nooit een Marokkaanse ouder tegengekomen die trots was dat zijn zoon in de gevangenis zat, geloof me, hand op m’n hart! Maar dat betekent niet dat we niet moeten durven zeggen waar het op staat. Als ik in een justitiële jeugdinrichting kom, en het gros is Marokkaanse jeugd daar, dan hebben we een probleem waar we iets aan moeten doen.'
'Natuurlijk kan ik me voorstellen dat veel Nederlanders zich ergeren aan het gedrag van Marokkaanse jongens. Ik word er zelf ook kwaad over! Stel: ik heb een dochter van veertien, ze loopt op straat met spaghettibandjes en ze wordt keihard voor hoer uitgescholden… Dan kan ik me voorstellen dat mensen zich ergeren en sterker nog, zeggen: ‘pak je spullen op en alsjeblieft, sodemieter op!’ Dat is wat mensen tegen me zeggen en ik begrijp dat. En ik keur ten alle tijden dat gedrag van die jongens af. Wie het ook is, maar nu gaat het om die Marokkaanse jongens die dat doen.'
'Ik vind ook dat ouders hun kinderen moeten bestraffen. Je laat mensen met rust, lokt zelf mensen niet uit, scheldt ze niet uit voor vieze jood of hoer. Je wilt zelf ook niet uitgescholden worden voor k-marokkaan, maar dan moet je andere mensen ook niet uitschelden. En dan moeten we met z’n allen ook zeggen dat we dat niet accepteren. Ik accepteer het zelf ook niet, want ik zeg er op straat altijd wat van. Ik spreek mensen aan op hun gedrag, dan ben ik maar een veredelde stadswacht'
Maar waar komt dat gedrag vandaan, heeft dat met opvoeding te maken?
'Ik moet eerlijk bekennen dat sommige kinderen niet eens opgevoed worden. Dat ouders het overlaten aan de straat. Dat ouders het overlaten aan de school. Dat levert heel veel problemen op want op straat en op school worden er andere dingen van je verlangd. Dat betekent dat je bijna schizofreen wordt opgevoed, een schizofreen leven leidt en dat uit zich op straat. Onderzoek heeft aangetoond dat Marokkaanse jongens veel vatbaarder zijn voor schizofrenie dan anderen. Kinderen van een jaar of twaalf op straat die ‘hoer’ schreeuwen en gedragsstoornissen vertonen. Ik vind dat we dat moeten aanpakken en daarin samen een verantwoordelijkheid hebben. Dat men dat ook lokaal inziet en dat er voor ouders opvoedondersteuning komt.'
'Iets wat je zelf niet kan of hebt gehad, kun je ook niet doorgeven. Daar moeten we aan werken, want weet je waarom? Het is zo zonde, want ik spreek ook heel veel Marokkaanse Nederlanders - jongens en meisjes - die een leuke bijdrage leveren, een leuke baan hebben, huisje, boompje, beestje willen. Die zeggen: ik wil later een gezin en naar Almere verhuizen, want daar heb je een tuin. Die overlastgevende jongens verpesten het voor de anderen. We moeten kijken wat we als politiek doen, maar ook de verantwoordelijkheid bij de ouders leggen, want de politiek kan niet alles doen. Als je het niet kan, dan zijn we er. Maar dan moet je die opvoedondersteuning met gezinscoaches aanvaarden ook. Klaar.'
Als ouders het weigeren, kan je dat dan dwingend opleggen?
'Ja, dan wordt er gekort op de kinderbijslag en dan gaat dat geld naar een gezinscoach, omdat het kind niet de dupe mag worden. Dan gaat de gezinscoach met dat kind naar een museum, voor mijn part naar het Rembrandthuis, want dat hoort ook bij een stukje opvoeding. Ja, daar ben ik voor.'
De standpunten ten aanzien van homoseksualiteit…(Ik kan m’n vraag niet afmaken, of Bouchibti’s ogen schieten al vuur) Wat is er, ben je boos?
'Ik ben niet boos…ik ben voor de vrijheid van mensen, van individuen. Dat is een reden waarom ik trots ben Nederlander te zijn. Dan kan ik zijn wie ik wil zijn; ik kan me ontwikkelen. Ik kan trouwen met wie ik wil, ik kan zeggen wat ik wil. Er is persvrijheid, we hebben een democratie. En je seksuele geaardheid, ik zou het daar niet eens meer over willen hebben. Het is jammer dat dat nog steeds moet, we zitten in een kabinet met de ChristenUnie. Het zou raar zijn als we dan zeggen: ‘okay, we hebben het daar niet over’. Dat is de ene kant, maar ook tegen de moslim-Nederlander zeg ik: ‘Prima hoe je erover denkt tussen je oren, want dat kan ik er toch niet uithalen. Ik kan proberen het in je hart te stoppen, maar niet in je hoofd. Maar we zijn gelijk en dat moet je accepteren.’ En dat is mijn uitgangspunt. Geen discussie mogelijk.'
Want dat is toch ook iets dubbels in de Marokkaanse gemeenschap?
'Ik ben op bijeenkomsten geweest waar Marokkaanse jongens bij elkaar komen en ja, ook onder Marokkanen zijn homo’s. ‘Hallo word eens wakker!’, zeg ik tegen de ouders. Je dochter of zoon kan homoseksueel zijn, dus laten we het niet verbloemen, laten we erover praten, laten we er eerlijk over zijn en elkaar in de ogen kijken. Met er niet over praten, verdwijnt homoseksualiteit niet. Ook niet bij jouw zoon of dochter. Sterker nog, je maakt ze alleen doodongelukkig, omdat ze niet kunnen zijn wie ze willen zijn.'
'Laten we erover praten. Ik bedoel: Nederlanders hebben dat ook moeten leren. Als je in de jaren zestig zei dat je homo was, dachten mensen dat je ziek was en dat God je genas of die ziekte vanzelf overging. Het moet wel op gang komen, die discussie, en hier probeer ik aan bij te dragen in de Marokkaanse gemeenschap.'