Klasgenoten leggen bloemen op lijkwagen tijdens begrafenisstoet Sybine
Op dinsdag 19 januari 1999 – vandaag precies tien jaar geleden – verdwijnt de 13-jarige Sybine Jansons als ze van het Revius Lyceum in Doorn naar huis in Maarn fietst. Haar ongeruste moeder belt de politie, maar die weigert in actie te komen.
Haar man moet de route maar even fietsen. Arjen Jansons zet een massale zoekactie op touw, maar Sybine is spoorloos.
Verstikking
In de weken daarna haalt de politie alles uit de kast, maar Sybine blijft zoek. Ruim een maand later, op 24 februari, ziet een passante een lijk drijven in een afwateringskanaal bij Breukelen. Het is Sybine.
Sectie wijst uit dat ze al lang in het water lag en vermoedelijk om het leven is gebracht door verstikking. Onder een rechternagel wordt een gedeeltelijk dna-profiel aangetroffen.
Dat blijkt afkomstig van de 37-jarige zedendelinquent Martin C. Hij is nog maar net op vrije voeten na een veroordeling tot negen jaar wegens een serie gewelddadige verkrachtingen in Amsterdam.
Aangrijpend
Over de moord op zijn dochter schreef Arjen Jansons een aangrijpend boek dat vandaag verschijnt: In het bos zijn de wilde dieren. Het is een gedetailleerd verslag van het onderzoek naar de moord op Sybine.
Daarbij spaart Jansons de politie niet. Die heeft nogal wat steken laten vallen.
Zo trekt de recherche de gegevens na van alle 1400 zedendelinquenten die in de provincie Utrecht ingeschreven staan. Martin C. woont in Nieuwegein met zijn zwangere partner, maar staat ingeschreven in Amsterdam. Hij werkt als buschauffeur op het traject waar Sybine verdween, maar wordt aanvankelijk alleen als getuige gehoord.
In het voorjaar van 1999 noemen de collega’s van het korps Amsterdam-Amstelland Martin C. als mogelijke dader, maar omdat ze zijn naam verkeerd spellen konden ze hem in de landelijke systemen niet vinden. In de maand na de moord op Sybine pleegde Martin C. nog twee verkrachtingen voor hij kon worden aangehouden.
De waarheid
Het boek bestaat uit drie delen. In de eerste twee beschrijft Jansons meeslepend de zoektocht naar Sybine en naar de dader. De toon is soms fel, maar daar is ook alle reden voor. Jansons en zijn vrouw en dochter willen de waarheid boven tafel.
In het derde deel probeert hij met grote kennis van zaken te reconstrueren wat er na de verdwijning gebeurd kan zijn.
Het boek is meer dan alleen een aanklacht. Jansons doet nuttige suggesties voor verbetering van de opsporing en vervolging. Daarnaast vertelt hij welke kracht zijn christelijk geloof hem en zijn gezin biedt.
Sybine is ruw uit het leven weggerukt door een onverbeterlijke zedenmisdadiger. Maar haar geliefden zijn niet verbitterd geraakt. Zoals Arjen Jansons in het nawoord overtuigend schrijft: ‘Wij hebben het kwaad in ons midden kunnen overleven.’
(Arjen Jansons, In het bos zijn de wilde dieren. De moord op Sybine Jansons. Uitgeverij Van Gennep, Amsterdam)