door
Leon de Winter
20 nov 2009
Van Rompuy feliciteert Ashton met haar benoeming
Het was een schitterende verkiezingsslag – wat hebben de kandidaten toch indrukwekkend met elkaar gediscussieerd!
Avond aan avond zaten we gespannen voor de buis om de plannen van de verschillende kandidaten te volgen, en we zagen hoe Jan Peter Balkenende zich overeind hield naast de scherpe Britse Catherine Ashton. Ook zullen we nooit de discussies tussen Tony Blair en Herman Van Rompuy vergeten.
En de Britse ministers Peter Mandelson en David Miliband waren ook indrukwekkend!
Spektakel
Wat fijn dat de verkiezing van de eerste president van de Europese Unie zo’n open, publiekelijk toegankelijk spektakel was. We konden ze zelf allemaal zien, van de Spanjaard Miguel Angel Moratinos tot de Italiaan Massimo D’Alema en de Zweden Carl Bildt en Cecilia Malmström.
Het was fantastisch!
Waarom kan de Katholieke Kerk deze openheid niet invoeren? Daar vergaderen ze achter gesloten deuren en wanneer het zover is, zien de witte wolkjes verschijnen. Welke overwegingen een rol spelen, welke deals gesloten zijn, blijven voor altijd een geheim.
Verademing
Ja, dat is bij de EU toch echt anders. Wat een verademing! Stel je toch eens voor dat dat achter gesloten deuren zou plaatshebben en dat wij, het klootjesvolk, gewoon moeten afwachten wat de boven ons geplaatsten voor ons in petto hebben!
Gelukkig konden we stemmen en daarmee de EU leven geven met ons bloed, ons zweet, onze inspanningen.
Wijze man
Herman Van Rompuy is nu de eerste president van onze glorieuze EU geworden, en dat is fijn. We hebben hem in al die debatten als een innemende en wijze man leren kennen. Hij heeft een warm plekje in ons hart gevonden - echt de keuze van ons allen, een man die in heel Europa bekend staat als een meeslepende leider.
Vreemd dat sommige mensen menen dat die EU een geperverteerd circus is.