door
Syp Wynia
27 feb 2009
Rechter zet grens open voor Turkse immigranten
Er zal waarschijnlijk weinig te doen zijn aan de beslissing van de Europese rechter om Turkse 'dienstverleners' vrijelijk toegang te geven tot West-Europa. Het is slechts een voorzetje voor wat er kan gaan gebeuren als Turkije lid wordt van de Europese Unie
Van het Europese Gerechtshof in Luxemburg mag van Turkse dienstverleners geen visum voor Duitsland worden gevraagd, zo heeft het Hof vorige week bepaald. Op die beslissing is in Turkije met groot enthousiasme gereageerd, omdat gedacht wordt dat de deuren van West-Europa nu opengaan voor de Turken. Zo ver is het weliswaar nog niet, maar daar zou het weleens op kunnen neerkomen.
De beslissing van het Europese Gerechtshof is gebaseerd op een aanhangsel uit 1970 bij het van 1963 daterende Associatieverdrag tussen Turkije en de toenmalige Europese Economische Gemeenschap. Die EEG, de voorloper van de huidige Europese Unie, bestond toen nog uit Frankrijk, Duitsland, Italië en de Benelux-landen.
Turkije had al meteen bij de start van de EEG in 1959 om zo’n verdrag gevraagd en kreeg dat ook, mede onder druk van de Verenigde Staten. Turkije was in de Koude Oorlog van toen door zijn ligging een strategisch bolwerk tegen de Sovjet-Unie. Zo kreeg Turkije allerlei voorrechten, inclusief de toezegging ooit lid van de EEG te kunnen worden. Van een Turkse migratie naar Europa was nog geen sprake, over democratie en mensenrechten werd in verband met Turkije nog niet gesproken en over waarden en normen evenmin.
Staatsimams
De gevolgen van dat Associatieverdrag uit 1963 ijlen lang na. Turkije baseert daar het recht op om lid van de Europese Unie te worden. Achtereenvolgende Nederlandse kabinetten levert het problemen op bij het opleggen van de inburgeringplicht aan Turkse immigranten en bij het weren van Turkse staatsimams in Nederland. En nu is er dus de uitspraak van het Hof, dat tot gevolg kan hebben dat iedere Turk die naar de zes EEG-landen van 1970 uitgezonden wil worden om te werken of in een land als Nederland als zelfstandige wil werken geen strobreed in de weg kan worden gelegd.
Dat is geen aanlokkelijk vooruitzicht. De vorige kabinetten-Balkenende hebben er veel aan gedaan om de toevloed van vooral huwelijksmigranten uit landen als Turkije in te perken. Dat was niet voor niets. De ervaring leert dat juist laagopgeleide, vaak analfabete Turken het aantrekkelijk vinden om naar Nederland te komen. Zij zijn veel vaker werkloos, hebben veel vaker een uitkering en zijn vaker betrokken bij de misdaad dan andere Nederlandse ingezetenen. Turkse immigranten sluiten zich nog vaker op in hun eigen gemeenschap, verlaten de school vaak zonder diploma en spreken gemiddeld slechter Nederlands dan bijvoorbeeld Marokkanen. Dat wordt versterkt door het feit dat de Turken de grootste immigrantenpopulatie in Nederland vormen.
Teken aan de wand
Nu is het niet meteen gezegd dat de grenzen voor iedere Turk opengaan. Het gaat om mensen die komen werken. Ze zullen zich, althans officieel, niet voor langere tijd in Nederland mogen vestigen op basis van de uitspraak van het Europese Hof. Recht op een uitkering hebben ze niet. Maar Nederland zit, zeker op dit moment, ook niet te wachten op laagopgeleide Turkse dienstverleners die vrijelijk toegang zouden krijgen. En het moet nog maar blijken of de deur die nu wordt opengezet niet tot echte immigratie leidt, illegaal of anderszins. De creativiteit is groot, immigratiewetgeving is fraudegevoelig en het legertje aan gesubsidieerde vreemdelingenadvocaten zal niets nalaten om hun klanten in Nederland te houden.
Kan er nog iets tegen gedaan worden? Vermoedelijk niet. We kunnen wel lering trekken, dat je vreselijk moet oppassen met het sluiten van verdragen waar je nooit weer van afkomt. En dat er nog meer reden is om op te passen met het toelaten van Turkije tot de Europese Unie, wat dan wordt de Turkse emigratie naar onze contreien naar verloop van tijd sowieso volledig vrijgegeven. Het Turkse enthousiasme over de Luxemburgse uitspraak is een teken aan de wand.