door
Eric Vrijsen
1 apr 2009
Van Middelkoop, Verhagen en Koenders
Het ging tijdens de Afghanistan-top in Den Haag meer om de toon dan om concrete afspraken. Het was een dag van loftuitingen, maar de Taliban-aanpak blijft dweilen met de kraan open
‘Gelet op mijn beperkte spreektijd, wil ik u graag zeer in het kort de Iraanse standpunten uitleggen,’ begon onder-minister Akhundzadeh gisteren zijn betoog.
Eigenlijk bedoelde hij dus te zeggen: ik kan in de mij toebemeten drie minuten eigenlijk niets zinnigs vertellen over het Afghanistan-vraagstuk.
De toon
Het ging gisteren meer om de toon dan om concrete afspraken, maar het belang van de Afghanistan-conferentie in Den Haag stond direct na afloop duidelijk te lezen op de triomfantelijke gezichten van de Nederlandse deelnemers.
Het zonnetje scheen en de hele dag regende het loftuitingen. De afgevaardigden prezen de perfecte organisatie van de Haagse bijeenkomst en deelden complimenten uit voor het intelligente optreden van de Nederlandse militairen in Afghanistan.
CU-minister Eimert van Middelkoop van Defensie liet na afloop noteren dat zónder die Nederlandse militaire inzet Den Haag nooit in de gelegenheid zou zijn gesteld om zó’n belangwekkende diplomatieke bijeenkomst te organiseren. CDA-minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken beleefde als dagvoorzitter zijn finest hour.
Stoel 47
PvdA-minister Bert Koenders van Ontwikkelingshulp trad op als Verhagens plaatsvervanger. Hij was leider van de Nederlandse delegatie. Hij zat ergens op stoel 47, maar stoof vlak voor het begin van de bijeenkomst nog even naar voren om Verhagen succes toe te wensen. Al was niet helemaal duidelijk of Koenders zich niet ook door de aanwezigheid van talloze televisiecamera’s tot die manoeuvre liet verleiden.
Kortom, Den Haag klopte zichzelf op de borst. Je zou bijna zeggen: hadden ze het Coalitieakkoord over het pakket crisismaatregelen ook maar als ‘een grote tent-bijeenkomst’ georganiseerd.
Positief was de opstelling van Iran. Akhundzadeh beloofde een betere bewaking van de duizend kilometer lange grens. Al blijft onduidelijk waarom Iran daartoe niet eerder is overgegaan. Iran kampt met een enorm heroïneprobleem. Er zijn berichten over twee miljoen drugsverslaafden. De heroïne komt uit Afghanistan. De ayatollahs hadden toch al eerder kunnen besluiten om vaker te gaan patrouilleren?
Talibanisering
Het andere buurland, Pakistan, stelde zich ook constructief op. Het grensconflict met Afghanistan bleef onbesproken. Maar is de regering in Islamabad nog bij machte om de Talibanisering van de eigen, westelijke deelstaten te stoppen? Zo nee, dan geldt voor de aanpak van de Taliban in Afghanistan wat een Nederlandse militair al in 2006 vaststelde: het is dweilen met de kraan open.
De Afghaanse minister van Buitenlandse Zaken Rangin Dadfar Spanta zei in zijn slotverklaring voor de pers dat Afghanistan zeker ook de corruptie moet aanpakken. Ook dat klonk goed.
De Afghaanse president Hamid Karzai was natuurlijk eregast. Tegen het eind van de middag was hij opeens verdwenen uit het poppentheater dat zo’n internationale conferentie nu eenmaal is. Het programma voorzag niet in inspirerende slottoespraak van het Afghaanse staatshoofd. De hoeveelheid mooie woorden en fraaie vergezichten was kennelijk opgebruikt.