Amsterdam houdt zeven stadsdelen over
Burgemeester en wethouders van Amsterdam houden vast aan halvering van aantal stadsdelen. Een gemiste kans: ze hadden allemaal moeten verdwijnen
De PvdA-stamhoofden hebben zich het vuur uit de sloffen gelopen om hun 14 republieken te redden, maar het mocht niet baten. Burgemeester en wethouders van Amsterdam willen het aantal stadsdelen halveren tot zeven: Centrum, West, Nieuw-West, Zuid, Oost, Noord en Zuidoost.
Gemiste kans: zo is de kiem gelegd voor opnieuw jaren van geld verslinden en pietluttig besturen. Totaal opheffen is beter.
Stammenoorlog
Begin dit jaar bracht een commissie onder leiding van Rabo-bankier Mertens advies uit om de stadsdelen te halveren tot gelijkwaardige delen van zo’n 80.000 inwoners. Het College had genoeg van alle stammenoorlogjes en knoeiwerk. Met als meest aansprekende staaltje: het stadsdeel Oud-Zuid dat om een fietstunnel een dure renovatie van het Rijksmuseum – van nationale en internationale betekenis - torpedeerde en voor jaren lamlegde.
Maar er is een grimmiger kant: in stadsdeel Zuidoost frauderen PvdA-politici naar hartelust zonder dat het ze de kop kost. En er is een financiële last: de deelraadbestuurders bouwden voor zichzelf te dure kantoren op te dure – want oh zo prestigieuze locaties. Ook deze, alweer tweede, reorganisatie gaat geld kosten. De optimistische raming bedraagt 33 miljoen euro.
Deelraden
Het was, sinds de invoering in 1981, altijd de PvdA die het grootste machtsbelang had bij handhaving. Nu zijn zelfs alle deelraadvoorzitters PvdA’er en dat leidt tot veel handjeklap achter de schermen. Het hypocriete argument vóór is vanouds ‘het bestuur dicht op de burger’ te brengen, naar de ‘mensen in de wijken’. Vraag die burger naar zijn belang en die zegt dat hij snel z’n paspoort krijgt.
Goede dienstverlening is mooi – maar daar is geen duur en vaak incompetent bestuur voor nodig. Geen wonder dat de raden protesteren tegen inkrimping: 123 raadsleden en 14 wethouders moeten weg. In die slag om de eigen werkgelegenheid vinden overigens de lokale krijgers van àlle partijen elkaar – zo is het ook wel weer.
Monster
Nu is de ‘echte’ gemeenteraad een bestuurlijk monstrum: ze gaat over alles, maar ook over niks. Het motto is: decentraal wat kan, centraal wat moet. Maar het kost intussen de grootste moeite aan College èn centrale raad om de stadsdelen te overrulen bij projecten van stads- en zelfs landsbelang.
De doem van het voorstel Mertens is: de zeven stadsdelen zullen straks elk sterker zijn. Voorstellen voor een betere taakverdeling beloven veel ruzie en weinig resultaat, de zeven zijn straks samen een nog grotere sta-in-de-weg voor effectief bestuur. Precies het tegenovergestelde van wat Cohen en zijn wethouders beogen. Wee de Amsterdammer.