Ik ben niet alleen trots dat ik uit het land van Krooif, Fortuyn en Aboutaleb kom maar ook uit het land van DSM
Elke Nederlander – nou ja, velen onder ons – is trots wanneer onze voetbalclubs of sporters het goed doen. Ik heb het hoogtepunt van het Nederlandse voetbal meegemaakt (1974 dus: ik was erbij - in Dortmund, 2-0!) en herinner me nog heel goed hoe de deuren open gingen wanneer je zei dat je uit het land van Krooif kwam.
Nationalisme
Net alsof je zelf ook een aardig balletje hoog kon houden. Idem voor Van Basten, Yuri van Gelder, Marleen Veldhuis, Haitink, en zelfs voor die rare flapdrol van een George Baker toen hij bijna post mortem via Quentin Tarantino wereldberoemd werd. Zelfs dit volk dat in vergelijking met veel concurrerende volken (Turken en Amerikanen zijn het andere uiterste) nauwelijks nationalistisch is of denkt te zijn (daar ben ik nog niet helemaal uit), zwelt dan.
Maar dat hebben we niet bij bedrijven. Terwijl er wel wat is om trots op te zijn. Zo’n klein landje met zulke multinationals (Shell, Philips, Unilever, Akzo, DSM, enzovoorts), dat is net zo uniek als dat we maar in de top-tien van het voetbal blijven figureren.
Geld verdienen
Maar ja, bedrijven verdienen geld en daar houden domme en linkse tiepjes in Nederland niet zo van. Ik wel. Ik ben heel trots op Nederlandse bedrijven die veel geld verdienen en ik hoop voor mijn kinderen en (toekomstige) kleinkinderen dat die domme en linkse tiepjes die niet zo van geld verdienen houden, in getal zullen afnemen.
Ik vind het dan ook doodzonde dat we geen farmaceutische multinationals in Nederland hebben (want die verdienen geld terwijl ze mensen beter maken), of producenten van kerncentrales (die verdienen geld terwijl ze ons minder afhankelijk maken van het Midden Oosten) of grote bedrijven die genetisch gemanipuleerde gewassen maken (want die verdienen geld terwijl ze de honger in de Derde Wereld tegengaan).
Maar we hebben gelukkig wel veel chemische industrie. Daar was ik al trots op toen ze nog vervuilden en daar ben ik nog trotser op nu ze niet meer vervuilen. Ik zie ook graag raffinaderijen. Ik heb wel eens gehoord dat er mensen schijnen te bestaan die die verschrikkelijke Anton Pieck grachtjes in Amsterdam mooi schijnen te vinden, nou ja, geef mij maar Pernis en de Europoort, in de schemering. Mooier kan toch niet?
Sen-sa-ti-o-neel
Vandaag was ik weer eens even bij zo’n bedrijf, DSM. Op een locatie die naar het verblijf van Koning Arthur was genoemd. Chemelot. Ik had bijna geschreven: bij het chemisch bedrijf DSM. Maar DSM is nauwelijks meer een chemisch bedrijf te noemen.
Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe dat bedrijf zichzelf voortdurend vernieuwt. Begonnen in de steenkool (De Staats Mijnen), daarna in de grove chemie, vervolgens in de fijnchemie en nu een half biotech-bedrijf. Ik zal niet vertellen wat ik vandaag weer voor fascinerende dingen heb gehoord (ik merk regelmatig aan de lezers van deze blog dat ze slecht op de hoogte zijn over allerlei onderwerpen en dat komt omdat ze de papieren Elsevier niet lezen) maar het was weer sen-sa-ti-o-neel, zoals de sportverslaggever in Jiskefet dat zo onnavolgbaar kon zeggen.
Overschat
De meeste Nederlanders hebben meer met Shell, Philips en Unilever maar dat vind ik zwaar overschatte bedrijven. Shell en Philips hebben de afgelopen decennia hun laboratoria in Nederland dramatisch afgeslankt – ik ben nog uit de tijd dat het NatLab en ShellLab extra universiteiten waren – en bovendien bevalt de lijn en strategie van die bedrijven mij lang niet altijd – neem Shell, dat tot voor kort onder leiding van Jeroen van der Veer Greenpeace links wilde inhalen (gelukkig hebben ze daar nu afstand van genomen).
DSM daarentegen was altijd het boertje van buuten, het vijfde wiel aan de wagen, de onbekende multinational uit Limburg. Dat was al onterecht en is nu onterechter dan ooit. Zoals ik al schreef, er zijn weinig bedrijven die zichzelf zo vernieuwd hebben als DSM, ze zijn veel minder zichtbaar dan Shell, Philips en Unilever maar hebben naar mijn onbescheiden mening meer toekomstvisie dan de andere Nederlandse multinationals.
Trots
En nou niet – let u op, domme en linkse tiepjes – zeggen dat ik me door DSM laat omkopen, net zoals ik me door de farmaceutische industrie laat omkopen. Ik volg DSM al meer dan dertig jaar, ik weet waar ik het over heb en ben inmiddels niet meer om te kopen met een goed hotel en een lunch bij een sterrenrestaurant (wie mij wil omkopen moet met Chateau Petrus en Naomi Campbell komen), ik schrijf dit omdat ik het meen.
Ik ben niet alleen trots dat ik uit het land van Krooif, Fortuyn en Aboutaleb kom maar ook uit het land van DSM.