door
Sturm und Drang
25 mei 2009
Iedere babyboomer die lid is van de ABVAKABO moet dubbele betalen
Als Nederland een familiebedrijf zou zijn, is dit bedrijf
succesvol opgebouwd door de vooroorlogse generatie: in 1945 lag Nederland in
puin en in de jaren zestig draaide Nederland op volle toeren.
In de boter
Dat belet sommige
babyboom-reageerders niet met droge ogen te beweren dat zij het land hebben opgebouwd, maar
babyboomers vielen juist, zoals het zo fraai omschreven werd, bij het betreden
van de arbeidsmarkt met hun neus in de boter. Banen te over, als je niet wilde
werken was het ook prima; voor de vuile baantjes werden wel gastarbeiders
geregeld.
In de jaren zeventig nam deze nieuwe generatie het
management van het familiebedrijf over en toen ging het fout: dat de
aardgasbaten niet werden gebruikt om de staatsschuld af te lossen, is na de
verloren WK-finale van 1974 de grootste tragedie in onze moderne geschiedenis.
Maar dat naast het verjubelen van de aardgasbaten tegelijkertijd ook nog de
staatsschuld zo woest opliep (zonder diepe crisis of oorlog) – dat is niet
alleen onverantwoord meer, dat is intergenerationele roof.
Verantwoordelijk
De politiek verantwoordelijken voor dit debacle zijn
eenvoudig aan te wijzen – dat zijn precies die rode, blauwe en gristelijke figuren die nu nog steeds in de
openbaarheid orakelen terwijl ze eigenlijk vol schaamte in hun villa achter de
begonia’s zouden moeten blijven, hopend dat hun met publieke middelen bij
elkaar geharkt vermogen niet alsnog wordt genationaliseerd.
Maar wie liepen
juichend achter hen aan? Alles van na 1960 mocht in 1973 en 1977 nog niet stemmen
en de vooroorlogse generaties die Nederland zo voorzichtig en verantwoordelijk
hadden opgebouwd – zouden zij ineens zulke grijpgragen zijn geworden?
Onwaarschijnlijk.
Zoals eerder beargumenteerd waren de babyboomers de grootste
belangengroep (daarbij: politieke leiders zijn wel vaker zo’n tien jaar ouder
dan hun volgelingen), goed georganiseerd en met de grootste mond, dus reken
maar dat geen politicus hen een strobreed in de weg zou leggen. Zoals Bos dat
zelfs in 2006 nog meemaakte – politieke zelfmoord.
Omringende landen
Nu kun je zeggen dat ons omringende landen ook een
staatsschuld hebben van meer dan 60 procent van het BNP. Maar Duitsland heeft dat
omdat de Duitsers zich bijna verslikt hebben in de voormalige DDR, in Belgie wordt maar in de helft van het land geld verdiend en
dat in meerdere Zuid-Europese staten de staatsschuld enorm is, ligt met die
verouderde industrieën wel in de lijn der verwachting.
Betere vergelijking:
Denemarken had in 2008 een staatsschuld van 11 procent en Noorwegen heeft de
grondstof-gelden op een staatsspaarrekening gezet. Zo kan het dus ook.
Kijk eens naar de decennialange verschraling op scholen en
universiteiten en besef hoe de stijgende rente op de staatsschuld echte
effecten had. Dat geld dat decennia lang is verbrand, omdat diverse kabinetten
te slap waren te doen wat nodig was, hadden we ook gewoon in de toekomst
(onderzoek en onderwijs) kunnen investeren.
(En kom nu niet met het argument
dat babyboomers sowieso onze studie hebben betaald, want toen ik bijvoorbeeld
in 1997 begon kreeg een student vier jaar een maandelijks zakcentje van omgerekend
200 euro, terwijl er voor vijf jaar collegegeld van 1200-1500 euro moest worden
betaald. Dat is dus 9600 ontvangen en 5200 betalen, zeg 4-5000 euro per student
voor vijf jaar; hoeveel maanden vervroegd pensioen voor een babyboomer dekt
dat: twee, drie?)
Grote problemen
Welkom in onze leefwereld: nu de derde generatie
langzamerhand het management van het land overneemt, schrikt deze zich bij het
doornemen van de boeken het apezuur. Het aantal jaren dat zwarte cijfers is
geschreven, is op een hand te tellen. Zoveel jaren eindigden in het rood: het
leek doodnormaal om bij een tekort gewoon even nog wat extra geld bij te lenen.
En dan kun je wel zeggen dat dit door linkse figuren kwam, die teveel uitgaven
aan ‘zielige’ mensen, maar onder rechts zou weer teveel geld aan andere zaken
worden besteed (belastingteruggave). De klacht is dat er chronisch teveel geld
werd besteed.
Het verhaal van ons familiebedrijf: de tweede generatie laat het
versloffen en de derde generatie moet orde op zaken stellen.
Fijn, want anno 2009 zijn er drie grote problemen:
1) Het zieke financiële systeem;
2) De vergrijzing
zelf;
3) Het opschonen
van het milieu (iets dat babyboomers graag ontkennen omdat zij hier na 60 jaar
vervuilen natuurlijk geen cent aan willen bijdragen).
Wanbeleid
Anders gezegd: een kleine spaarrekening zou geen kwaad
hebben gedaan. Maar in plaats daarvan hebben we een onnodig hoge staatsschuld,
decennia lang geld verbrand en daardoor verschraalde onderwijs-, onderzoeks- en
ziektezorginstituten. Geen greintje vet voor de koude, lange winter – honger
zelfs. De enige reden? Financieel wanbeleid.
De kans dat de babyboom-generatie in haar grenzeloze materialisme
vrijwillig bij gaat dragen aan ook maar één van deze door haar veroorzaakte
problemen, is nihil. Het fiscaliseren van de AOW is dan te onspecifiek, dus
laten we gewoon eerst de lichtingen 1946-1949 aanpakken.
Babyboomtax
Dat kan eenvoudig: via
een speciale babyboom-taks per maand 1.000 euro terugvorderen, zodat op
jaarbasis – 12.000 euro à pakweg 1 miljoen babyboomers = 12 miljard – mooi de
rente van 2008 op de staatsschuld kan worden betaald. Eens zien hoeveel
babyboomers de staatsschuld dan nog durven te bagataliseren.
Uiteraard krijgt
iedere babyboomer die geen ambtenaar of manager is geweest vrijstelling van
deze babyboomer-taks; daartegenover staat dat iedere babyboomer die lid is van
de ABVAKABO, het dubbele gaat betalen. Puur vanwege het schaamteloze verraad
van oktober 2004 en het
daaropvolgende akkoord.
Dan hebben we het de volgende keer over de moraliteit van in
zo’n nijpende situatie vijf jaar te vroeg stoppen met werken.