Moslims eten patatje in centrum Rotterdam
Mijn Fatima is een schatje. Elke maandag maakt ze keurig de boel bij me schoon. Ze is in de verste verte niet van plan om Nederland te islamiseren. Ze is hier omdat ze de kans heeft gehad en hoopt op een beter leven voor haarzelf en haar zoontje.
Ze is op haar zesde naar Nederland gekomen, ik denk dat ze niet goed kan lezen want ze reageert niet goed op briefjes die mijn vrouw en ik op tafel leggen, maar ze is slim. Ze kan goed rekenen, ze hoopt dat haar zoon advocaat, dokter of ingenieur wordt, ze is sociaal, beschaafd, vriendelijk en aardig en jawel, ze draagt een hoofddoekje en geeft mij geen hand, geloof ik.
Eigenlijk heb ik daar niet zoveel moeite mee.
Gekke types
Ik heb ook geen moeite met het feit dat Rotterdam over enige tijd in meerderheid uit allochtonen bestaat.
Ik woon in Rotterdam en een van de redenen waarom ik Rotterdam zoveel leuker vind dan blankere steden zoals Amsterdam en Utrecht, is dat je hier zoveel gekke types op straat ziet.
Al die andere Nederlanders betalen jaarlijks een paar duizend euro om gedurende drie weken tijdens hun vakantie gekke mensen op straat te zien en gek te eten maar ik krijg dat allemaal gratis, het hele jaar lang.
Zebrapad
Ik erger me regelmatig suf aan kut-Marokkaantjes. Enige tijd geleden sloeg een jonge Marokkaan vlakbij de Doelen tegen mijn auto omdat hij buiten het zebrapad overstak en ik iets te dicht langs hem reed – toegegeven, een tikje provocerend.
Hij gaf een klap tegen mijn Toyota, ik sprong er uit, agent erbij. Ik zou over zijn tenen hebben gereden wat niet waar was. Toen kwamen er twee Marokkanen (ik bedoel natuurlijk Nederlanders, in Marokko geboren Nederlanders dan wel met ouders uit Marokko) aan die beaamden dat ik over de tenen van hun stamgenoot had gereden.
Dat schokte me. Tribalisme is middeleeuws en achterlijk.
Kip zonder kop
Maar ja, het barst in Nederland van de middeleeuwse types. Mensen die tegen vaccinatie zijn bijvoorbeeld. Mensen die als een kip zonder kop achter de duurzaamheidsgekte aanhollen.
Ik kreeg eergisteren een uitnodiging voor een duurzame gebeurtenis en schreef terug dat ik niet begreep wat duurzaam was. Het moppie van het pr-bureau schreef terug dat ze niet begreep wat ik niet begreep.
Ik weer: wat bedoelt u met duurzaam? Weer een ingewikkeld antwoord. Pas na vijf e-mails begreep ze dat ik tot de achterlijke achterhoede van Nederland behoor die werkelijk in de verste verte niet begrijpt wat het begrip ‘duurzaam’ betekent.
Groene corpsballen
Nou, geef mij maar Marokkanen hoor. Die zijn veel leuker dan groene corpsballen. Dat is pas echt een plaag. Er is nu zo’n moppie dat ons namens een of ander consultancybureau op Radio 1 met het accent van Koningin Beatrix vanaf de Himalaya oproept tot duurzaamheid en groenheid. Om van te braken.
Ik ben trots op het feit dat ik in Rotterdam woon. Jawel, met al die Marokkanen, Surinamers, Antillianen, Turken en Kaap-Verdiërs.
In een stad die zwaar vernietigd is en zich wonderbaarlijk heeft opgericht. Ik ben opgegroeid in een van de eerste waarlijk multiculturele wijken van Nederland – Katendrecht, de grootste rosse buurt die dit land ooit heeft gekend, groter, wilder, rosser en meer befaamd dan de Wallen – en heb aan den lijve ondervonden hoe vreemd en leuk vreemdelingen zijn.
Samenzwering
Jawel, ze zijn heel anders dan ik, maar niet veel minder anders dan al die mensen die denken dat de crisis veroorzaakt is door de vrije markt, al die mensen die denken dat er een Opperwezen bestaat, al die mensen die menen dat de Mexicaanse griep een samenzwering van de farmaceutische industrie, Ab Osterhaus en Roel Coutinho is, al die mensen die denken dat het raar is dat Karst Tates een aanslag wilde plegen op het Koninklijk Huis omdat zijn huis zo opgeruimd was (neemt u van mij aan: mensen die hun huis en bureau op orde hebben, die zijn pas echt levensgevaarlijk).
Geef mij maar een Rotterdams kut-Marokkaantje. Dat heb ik tien keer liever dan een kritiekloze aanhanger van de stichting Kritisch prikken, tien keer liever dan een christelijke generaal die denkt dat God hem beschermt in Afghanistan wanneer er op hem wordt geschoten en gemist en tien keer liever dan al die oliedomme groene gekken die de hele dagen leuteren over groen en duurzaam terwijl ze geen idee hebben wat daarmee wordt bedoeld.