Aanhangers van pro-Europese D66 juichen
GroenLinks zat op het zogeheten Politiek Terras op vier hoog, de VVD in de gemeentelijke trouwzaal en het CDA op de begane grond in het Atrium.
Het Haagse Stadhuis (IJspaleis in de volksmond) was gisteravond het toneel van de Europese verkiezingsavond; diverse media en politieke partijen waren er neergestreken.
De locatiekeuzes lijken iets te zeggen over de partijen in kwestie. Het CDA, altijd in het centrum van de macht, maar tegelijkertijd laagdrempelig, nuchter en benaderbaar. GroenLinks, hoog verheven boven het gewone klootjesvolk en enigszins losgezongen van de werkelijkheid. Koningin Halsema, met glaasje rosé in de hand, vooraan op het balkon.
De VVD, altijd in voor feesten en partijen en wat minder vaak voor een intellectueel discours. Ditmaal over de vrijheid van meningsuiting inclusief de Holocaustontkenning die volstrekt verkeerd was getimed en gespind. Als de trouwzaal een gelukkig huwelijk tussen ‘running mates’ Van Baalen en Rutte moest illustreren, dan is dat niet gelukt.
Unisono
Gedurende de avond werd duidelijk dat de partijen die een unisono geluid hadden laten horen over Europa (D66, GroenLinks: vóór, PVV tégen) er met de winst vandoor gingen. Uitzondering in dit verband: de SP, wat ik zou willen wijten aan het wat aarzelende en letterlijk zweterige (Nixon!) optreden van hun lijsttrekker.
De grootste verliezer van de avond was ongetwijfeld PvdA'er Thijs Berman. Gehalveerd! Ik ken Berman een beetje van Standpunt.café, waar ik twee keer de microfoons/degens met hem mocht kruisen.
Ik ben het inhoudelijk bijna nooit met Berman - overigens oud-medewerker van Elsevier - eens, maar meen tevens te moeten constateren dat niet alleen de inhoud, maar ook de PvdA-campagne (‘Welke campagne?’ ‘De PvdA-campagne.’ ‘Bestond die dan?’) hem de das heeft omgedaan.
Nederlagenstrategie
Her en der ving ik geluiden op van een ‘nederlagenstrategie’. De PvdA heeft deze verkiezingen doelbewust laten lopen, om dan een opgaande lijn te kunnen pakken richting de – belangrijker geachte – gemeenteraadsverkiezingen van maart 2010.
In het hol van de leeuw – de PvdA had haar rode tentenkamp opgeslagen in de Dr. Anton Philipszaal, vroeg ik Berman naar resultaat en inspanning.
‘Nee, natuurlijk ben ik niet tevreden. Het klopt: we hadden weinig budget. Nee, dat is geen kwestie van prioriteitsstelling.’ Ik meende zelfs op te vangen dat de PvdA vanwege het krappe budget mensen had moeten ontslaan, maar dat geluid ging een beetje verloren in de drukte.
Schril contrast
Toch wel een schril contrast met de campagne van het CDA. Je kon niet om die tronie van coalitiepartner Wim van de Camp heen. Zelfs m’n vriendin is hem grappig gaan vinden.
Een wel heel groot bord langs de A4. Tientallen vrachtwagens met het hoofd van Van de Camp op het bakkie. En dan de schade relatief beperkt gehouden; zeker in vergelijking met coalitiepartner PvdA.