door
Afshin Ellian
21 aug 2009
Zijn de Iraanse vrouwen er echt op vooruit gegaan?
'De afgelopen 25 jaar heb ik vastgesteld dat Iran, in vergelijking met de Arabische landen, aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt inzake vrouwenrechten en democratische normen.'
Was getekend: Tariq Ramadan, medewerker van de Iraanse staatsomroep Press TV.
In de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen massa-executies in Iran nog heel gewoon waren, kwamen regelmatig berichten naar buiten over de verkrachting van vrouwelijke arrestanten in Iraanse gevangenissen. Zij waren politieke gevangenen: leden van verschillende politieke partijen die verboden waren verklaard. Asieladvocaten, mensenrechtenorganisaties en verschillende andere instanties waren op de hoogte van deze misdaden.
Dat waren de jaren tachtig, zult u denken. Maar vandaag de dag zijn deze verhalen opnieuw actueel.
Zwanger maken
Wat is er aan de hand? Een paar weken geleden schreef Karoubi (een mullah en een van de tegenkandidaten van Ahmadinejad) een brief aan Rafsanjani over een aantal zeer schokkende zaken. Maar uit angst deed Rafsanjani niets met zijn brief. Daarop besloot Karoubi zijn eigen brief openbaar te maken. Wat schreef hij?
Karoubi schreef dat hij op de hoogte is van concrete gevallen waarbij de gearresteerde betogers zijn verkracht. Sommigen van die jonge betogers die door het islamitische regime waren gearresteerd, werden verkracht door de medewerkers van verschillende instanties. Denk aan inlichtingendiensten, zoals de Revolutionaire Garde en Basij (de militie). Niet alleen meisjes werden verkracht, ook jongens waren regelmatig slachtoffer. Tegen de jongens werd gezegd: 'We willen jullie zwanger maken.'
Om de jongens van achttien jaar te breken, verkrachtte het regime ze. Nogmaals: volgens Karoubi zijn de Iraanse jongens en meisjes verkracht in de gevangenissen van de zonen van Allah. Wanneer Karoubi dit zegt, heeft het plotseling een andere status. Iran is sindsdien in rep en roer.
Infectie
Hiermee wordt het morele verval van het islamitische regime met terugwerkende kracht bewezen geacht. En dan komen langzamerhand ook getuigenissen van slachtoffers, hun ouders en soms van artsen. Die laatste groep moest natuurlijk de verkrachte kinderen van Perzië gaan verzorgen.
Hier ziet u een voorbeeld ervan. Het is een gesprek tussen de journalisten van Voice of America met Afsaneh (in Iran).
Ook een ander geval is bekend. Het ging om een jongen die Mehdi heet. Hij werkte voor een pizzeria in de omgeving van het Vrijheidsplein in Teheran. Mehdi droeg een groen bandje. Terwijl hij buiten zijn winkel stond om naar de demonstranten te kijken, werd hij gearresteerd en verkracht. Daarna moest zijn vader schriftelijk beloven het niet openbaar te maken. Vanwege de bloeding en infectie moest hij toch naar een gewoon ziekenhuis worden gebracht. Daar kwam dit geval aan het licht.
Volgens het Iraanse parlement, het parlement van militairen, zou dit nooit gebeurd zijn. Ook de Revolutionaire Garde ontkent het. Maar Karoubi, en ondertussen ook Mousavi, houden vol dat de verkrachtingen wel hebben plaatsgevonden.
Om het geheugen van iedereen op te frissen, verspreiden mensenrechtenactivisten interviews met de personen die twee decennia eerder in de gevangenissen van Iran werden verkracht.
Pelgrimritueel
Ook Reza Allamehzadeh, een zeer gerenommeerde regisseur, maakte onlangs zijn filmmateriaal openbaar over verkrachtingen in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Hij interviewende vrouwen die het hadden overleefd en nu wonen in verschillende Europese landen.
Katayoun Azarly werd in Mashhad gearresteerd. Zij was toen zeventien jaar oud. Katayoun werd gemarteld en bekende daardoor zaken die zij nooit heeft gedaan. Haar ondervrager heette Hadji Agha Safai. Hij is een hadji, omdat hij aan het pelgrimritueel in Mekka heeft meegedaan. Hadji Agha (meneer Hadji) doofde zijn sigaret op de boezem van Azarly. Kort daarna werd zij verscheidene keren verkracht.
De regisseur heeft nog meer interviews openbaar gemaakt. Maar volgens Tariq Ramadan hebben de vrouwen in Iran onder zijn geestverwanten enorme vooruitgang geboekt. Voor wie werkte en werkt Ramadan?
Regime van verkrachters
Tariq Ramadan werkte - en werkt - willens en wetens voor het regime van verkrachters. Niet uit noodzaak maar uit overtuiging. Een medewerker van de staat van verkrachters, in tijden van staatsterreur, moest met uw belastinggeld bruggen bouwen in Rotterdam. Niet zijn professoraat maar zijn adviseurschap als bruggenbouwer was in het geding.
En zijn beschermheer was een GroenLinks-wethouder. Lieve Femke, ga een beetje nadenken over de morele stand van zaken van je kaders. De kwestie Ramadan heeft niets te maken met Wilders maar wel met de Iraanse islamitische statelijke verkrachters.
Gelukkig gingen ook deze week een paar duizend mensen de straat op. Ze riepen op 17 augustus, ondanks alle gevaren: Bekentenis en marteling hebben niet langer effect op ons! En: Neda was onze stem!
Opdonderen
Broeder Ramadan, het Iraanse conflict is niet zo ingewikkeld. Het heeft ook niets te maken met Israëlische, Amerikaanse en Europese perceptie. Luister, broeder Ramadan, naar het volk dat jouw werkgever haat: Marg bar dictator - dood aan de dictator!
De vrienden van broeder Ramadan moeten volgens het Iraanse volk opdonderen. En volgens de politici van Rotterdam moet Ramadan opdonderen.