door
Syp Wynia
22 dec 2010
PvdA'er Han Noten feliciteert Frans Weekers, nadat ze hem op de knieën dwongen
Het feestje dat de Eerste Kamer gisteren vierde, gaat over slechts enkele tientallen miljoenen euro’s en brengt het debat over de legitimiteit van de Eerste Kamer dichterbij
De euforie was groot, gisteren. Eerst kreeg een meerderheid van senatoren VVD-staatssecretaris Frans Weekers op de knieën. En vervolgens moest ook VVD-minister Henk Kamp een aderlating ondergaan.
De Eerste Kamer vierde een overwinning op de Tweede Kamer, op het kabinet dat geen meerderheid in de Eerste Kamer heeft en op Geert Wilders, die het kabinet wel op de been houdt maar geen zetels heeft in de Eerste Kamer.
Theaterkaartjes
Weekers toonde zich na overleg met de leiders van de coalitiepartijen en Wilders bereid om de btw-verhoging op theaterkaartjes van het lage tarief van 6 procent naar het gewone tarief van 19 procent niet al op 1 januari in te laten gaan, maar pas op 1 juli.
Dat bleek genoeg om de Eerste Kamer in meerderheid te laten instemmen met het Belastingplan voor volgend jaar.
Kamp moest een veer laten bij de verdediging van een voorstel van het vierde kabinet-Balkenende om de AOW-partnertoeslag per 1 januari te korten. Die korting wordt ook uitgesteld tot 1 juli en betreft nu een iets kleinere groep. De inkomensgrens wordt verhoogd naar 30.000 euro, maar de korting op de toeslag wordt verhoogd van 8 naar 10 procent.
Juichkreten
Zijn de juichkreten in de Eerste Kamer, in het bijzonder bij de oppositiepartijen, terecht? Dat valt te bezien. Weekers’ geste verandert niets aan het besluit om de theaterkaartjes net als vroeger met het gewone btw-tarief te belasten. De staatssecretaris loopt eenmalig 15 miljoen euro mis. Dat is 0,0001 procent van wat het Rijk volgend jaar aan belastingen binnen moet zien te halen.
Dat Weekers een geste deed, kan door de Eerste Kamer als overwinning worden gevierd, maar is vooral symbolisch. Kamp moet waarschijnlijk enkele tientallen miljoenen elders vinden, maar zelfs dat raakt de overheidsfinanciën slechts marginaal.
Calimero
De Eerste Kamer heeft last van een Calimero-gevoel. De senaat had er behoefte aan zijn tanden te laten zien, zoals dat overigens eens in de zoveel tijd gebeurt.
Het oorlogje voeren met de Tweede Kamer roept wel de vraag op wie of wat de Eerste Kamer eigenlijk vertegenwoordigt. Volksvertegenwoordigers zijn ze amper te noemen, want ze worden gekozen door statenleden, die op zich al weinig legitimiteit hebben.
De euforie in de senaat is overdreven. Het kan zelfs een pyrrus-overwinning blijken: een overwinning die het risico van toekomstige nederlagen in zich bergt. Want zo fijn vinden rechtsreeks gekozen politici het niet, dat er nog altijd een schimmig gezelschap bestaat dat democratisch genomen besluiten kan torpederen. En politieke leiders staan toevallig wel op de lijst van de Tweede Kamer, niet van de Eerste.