door
Gerlof Leistra
27 mrt 2010
Checkpoint in Terneuzen is de grootste coffeeshop van Europa
Rechtbank verwijt vooral gemeente Terneuzen faciliterende rol bij criminele coffeeshop. Gedoogbeleid staat onder zware druk
De burgemeester van Terneuzen stond bij coffeeshop Checkpoint nog net niet zelf achter de toonbank joints te verkopen. Dankzij de jarenlange ondersteunende rol van de overheid kon Checkpoint uitgroeien tot grootste coffeeshop van Europa. Negentig procent van de duizenden klanten per dag kwam uit België en Frankrijk. De gemeente plaatste wegwijzers en legde een parkeerplaats aan naast Checkpoint om de overlast van de toestroom zoveel mogelijk te beperken. Er werd niet opgetreden tegen overtredingen van het gedoogbeleid en de opiumwet.
Laakbaar gedrag
Terecht levert de rechtbank Middelburg in zijn lijvige vonnis (LJN: BL8815) harde kritiek op dit laakbare gedrag van de overheid. Regels werden met voeten getreden, maar de instanties stonden erbij en keken ernaar. Gemeente, politie, Openbaar Ministerie, de fiscus enerzijds en Checkpoint anderzijds hadden volgens het vonnis allemaal hun ‘eigen belangen om de situatie in stand te houden’.
De eigenaar van de coffeeshop vormde met zijn medewerkers een criminele organisatie, aldus de rechtbank. Steevast had Checkpoint meer softdrugs in huis dan de gedoogde 500 gram. Het was bekend dat de buitenlandse klanten hun drugs mee naar huis namen. En om de winkel te bevoorraden maakten medewerkers zich schuldig aan grootschalige handel in softdrugs.
Deuren sluiten
Op basis van dit vonnis kunnen alle grote coffeeshops in Nederland hun borst natmaken. Ook zij lopen het risico dat ze aangemerkt worden als criminele organisatie en de deuren moeten sluiten. Dat zou een goede zaak zijn: ook softdrugs vormen een gevaar voor de volksgezondheid, de overlast van de klanten is groot en de handel spekt de georganiseerde misdaad.
Dat de straffen in het geval van Checkpoint mild uitvallen, verklaart de rechtbank uit de handlangersrol van de overheid. Strafrechtelijk is de burgemeester niet medeplichtig, maar moreel wel. Dat is het ontluisterend resultaat van een ontspoord gedoogbeleid: de overheid als drugsrunner.