door
Robin van der Kloor
5 mei 2010
Anti-climax op de Aubisque in de Tour van 2007. Rasmussen lijkt zegezeker, maar wordt uit koers gezet
Deze blog is een vervolg op Waarom Rabobank moet stoppen met wielrennen
Dit is geen pleidooi om het Nederlandse wielrennen om zeep te helpen. Het is ook geen kritiek op de Nederlandse wielrenners. Ze zijn zo goed als ze zijn en dat is lang niet slecht. Het is eerder een constatering dat veertien jaar Rabobank niet de Nederlandse wereldtopper heeft voortgebracht die er wel had moeten zijn. Daaruit concludeer ik dat het tijd wordt dat Rabo zich terugtrekt en een andere sponsor het moet overnemen.
Daarbij snap ik niet dat de bank nog steeds aan de wielersport verbonden wil blijven, terwijl er toch al flink wat dopingaffaires de revue zijn gepasseerd. Als bedrijf wil je toch niets te maken hebben met bedriegers en valsspelers? Dat renners doping gebruiken snap ik nog wel, daar ga je harder van fietsen, maar dat sponsors een waardeloze reputatie voor lief nemen, is onbegrijpelijk.
Gedoogbeleid
Hier zit volgens mij ook voor een deel de oplossing van het dopingprobleem: als bedrijven geen geld meer stoppen in de sport, blijft er niets van over. Dan dreigt het beroepswielrennen gewoonweg te verdwijnen. Het lijkt me dat broodrenners het dan wel leren. Zoals het nu gaat, met het spel van schorsen en en twee jaar later terugkomen, het spel van gebruiken, maar zorgen dat je niet wordt gepakt, zal doping niet verdwijnen.
De Rabobank heeft blijkbaar een soort gedoogbeleid als het gaat om doping: de renner in kwestie wordt ontslagen, maar verder is er niets aan de hand. Nu is het zo dat er bijna geen ploeg in het peloton is zonder dopingperikelen. Het grote verschil echter is dat bij al die ploegen de sponsor (uiteindelijk) is afgehaakt. Dat geldt onder meer voor Gerolsteiner, Phonak, TVM en Telekom/T-Mobile. Maar niet voor Rabobank.
Betrapt
Even een korte opsomming van de dopingaffaires bij de bank. De eerste vreemde kwestie was er een met Erik Dekker in 1999. Die mocht van de UCI het WK in Verona niet rijden omdat zijn hematocriet ongezond hoog was (52 procent). In die tijd kon epo nog niet worden getraceerd, dus kwam Dekker weg met een zogeheten gezondheidsschorsing van twee weken. Bovendien had Dekker een 'uiterst plausibel' excuus: de armband zat tijdens de controle te strak om zijn arm.
Toen was er het dopinggeval Rory Sutherland, die in 2005 werd ontslagen toen hij werd betrapt op het gebruik van clomifeen.
Drama Rasmussen
Daarna kwam het grote Michael Rasmussen-drama. De Rabo-Deen was vrijwel zeker van de eindzege in de Ronde van Frankrijk van 2007, maar werd na de laatste bergetappe door zijn eigen ploeg uit koers gehaald en ontslagen, omdat hij niet eerlijk was geweest over zijn verblijfplaats in de weken voor de Tour. En dat is tegenwoordig een doodzonde voor een wielrenner, want deze leugen staat vrijwel gelijk aan het gebruik van verboden middelen. Rasmussen werd opgeofferd en uitgekotst door de wielerwereld, maar de Raboploeg bleef bestaan.
Eigenlijk was het een klucht waarin zowel de ploeg als Rasmussen zichzelf enorm voor schut heeft gezet. Dat de bank toen niet heeft gedacht 'met dit soort praktijken willen wij niet geasscocieerd worden, wij stoppen ermee' is mij nog steeds onduidelijk.
Een andere grote zaak was die van Thomas Dekker. Hij werd betrapt op het gebruik van epo na een test eind 2007. Het geluk voor Rabo was dat dit geval pas in 2009 bekend werd gemaakt, toen Dekker er al uit was gewerkt door de ploeg en hij bij het Belgische Silence-Lotto reed. Daardoor bleef Rabobank in de luwte. Feit blijft dat Dekker de epo inspoot toen hij reed voor de Nederlandse ploeg.
Bloedbank
En dan is er nog de 'Weense zaak'. Je leest er vrij weinig over in de media, maar Nederlandse renners spelen een belangrijke rol in deze dopingzaak. Het draait om de Oostenrijkse bloedbank Humanplasma, waar wielrenners de afgelopen jaren vers bloed kwamen halen. In die schimmige zaak worden de namen van allerlei (ex-)Raborenners genoemd (onder wie Michael Boogerd, Joost Posthuma en Pieter Weening), maar tot nu toe noemen de autoriteiten geen namen.
Vorige maand schreef De Telegraaf dat de zaak met een sisser is afgelopen, maar dat klopt slechts deels. Justitie in Oostenrijk heeft inderdaad besloten de renners niet strafrechtelijk te vervolgen, maar er is nog altijd een tuchtrechtelijke procedure. Volgens Herman Ram, baas bij de Dopingautoriteit, zijn er drie Nederlandse sporters die ervan worden verdacht zich via Humanplasma van vers bloed te hebben voorzien.
Rabobank moet de uitkomst van deze affaire niet afwachten en zelf de conclusie trekken: Het is mooi geweest. We houden het bij dikke bandenraces en gaan die dertien miljoen euro per jaar aan andere zaken besteden.