door
Robbert de Witt
14 jun 2010
Bart de Wever (N-VA) viert zijn overwinning
Vlamingen zijn het toegeven aan de Walen beu en stemden massaal op de rechts-nationalistische N-VA. De Franstaligen echter vrezen de Vlaamse afscheidingsdrift en kozen voor de behoudzuchtige socialisten. Dat belooft opnieuw eindeloze en stroperige onderhandelingen voor een nieuwe regering
Gemakkelijk zal het niet worden voor Bart de Wever (39). De charismatische leider van de Nieuwe- Vlaamse Alliantie (N-VA) heeft nauwelijks een andere keuze dan te gaan samenwerken met de Waalse socialisten, de andere grote winnaar van de Belgische verkiezingen.
De socialistische PS van Elio di Rupo is zo ongeveer de aartsvijand voor de N-VA. In 2007 voerde de toen nog kleine rechts-nationalistische partij campagne die volledig was gericht tegen Di Rupo, met de slogan: ‘Laat je niet strikken.'
Waalse angst
In Wallonië profiteerde de PS van Elio di Rupo van de Waalse angst dat het land uit elkaar valt. Daarmee zou ook een einde komen aan de miljarden die jaarlijks van het rijkere Vlaanderen naar Wallonië vloeien.
Di Rupo predikte rust en overleg met de Vlamingen, en won vijf zetels. De Waalse liberalen hadden zich rond de regeringscrisis veel harder opgesteld, en verloren een zetel.
In Vlaanderen gebeurde het omgekeerde. De N-VA toonde zich het felst in de roep om meer bevoegdheden voor de Vlamingen en een toekomstig ‘verdampen’ van de Belgische staat. Dat viel goed bij de Vlaamse kiezers, bijna een op de drie stemde op de N-VA, dat omhoogschoot van acht naar 27 zetels.
Rijken belasten
De Wever zal nu staatshervormingen eisen, een overdracht van bevoegdheden naar de regio’s. De honderdduizenden Vlamingen die op hem hebben gestemd zullen met niets minder genoegen nemen. Di Rupo heeft juist een mandaat gekregen van de Walen om zo weinig mogelijk toe te geven.
De twee overwinnaars staan ook in andere kwesties lijnrecht tegenover elkaar. De Wever wil fors bezuinigen, Di Rupo wil 7 miljard euro extra gaan uitgeven, en de rijken meer belasten.
Koningen
Een oplossing die van verschillende zijden wordt geopperd is dat De Wever gedeeltelijk zijn hervormingen krijgt, en dat Di Rupo de eerste Franstalige premier sinds 1973 wordt.
Daarmee laten de Belgen weer zien dat ze, ondanks alle tegenstellingen, de koningen van het compromis zijn. Immers, de Vlamingen kozen massaal voor rechts en meer macht naar Vlaanderen, en zouden in ruil een Waalse socialistische premier krijgen die nauwelijks Nederlands spreekt en alles bij het oude wil laten.