door
Gerlof Leistra
15 jul 2010
Op seksparty’swerden homo’s gedrogeerd, verkracht en geïnjecteerd met hiv-besmet bloed
Een paar maanden geleden nam collega Fred Soeteman van De Telegraaf afscheid als rechtbankverslaggever. Hij gold als de nestor van het vak. Bij alle grote zaken liep je hem tegen het lijf. Altijd goed gemutst en uitstekend op de hoogte en bovendien nooit te beroerd om je even bij te praten.
Kortom, een gewaardeerde collega. Zijn dagelijkse stukken in de krant las ik met plezier. Hetzelfde geldt voor de rechtbankverslagen en boeken van collega’s als Rob Zijlstra van het Dagblad van het Noorden en Peter Elberse van het ANP. Helaas hebben we in Nederland geen rechtbankzender zoals bijvoorbeeld in Amerika.
Homo's
Omdat ik onmogelijk alle rechtszaken op de voet kan volgen, moet ik geregeld processen laten schieten die de moeite waard lijken. Neem de Groninger hiv-affaire. Eind mei 2007 werd op een persconferentie in het hoofdbureau van politie in Groningen bekend gemaakt dat er een onderzoek was gestart tegen een paar mannen die geregeld seksparty’s organiseerden waarop andere homo’s werden gedrogeerd, verkracht en geïnjecteerd met hiv-besmet bloed.
Over die zaak publiceerde verslaggever Mick van Wely van het Dagblad van het Noorden onlangs een uitstekend boek: Verdoofd, verkracht en besmet. Op nuchtere toon belicht hij alle facetten van een bizarre affaire die wereldnieuws was: medisch, juridisch en moreel.
Kern
Omdat hiv dankzij betere medicatie niet langer automatisch de voorbode van de dood is, konden de mannen niet vervolgd worden voor poging tot moord of doodslag. Twee van de drie verdachten werden niettemin tot lange gevangenisstraffen veroordeeld. Stap voor stap ontrafelt Van Wely de kern van de zaak. Door die gedegen aanpak kun je alsnog het hele proces volgen.
In Amerika verschijnen over belangrijke rechtszaken verschillende boeken. Bij ons mogen we al blij zijn als één collega de moeite neemt een zaak tot de bodem uit te zoeken. Gelukkig deed Van Wely dat met de Groninger hiv-affaire. Dat smaakt naar meer. Het zou mooi zijn als Fred Soeteman zijn herinneringen aan het vak in boekvorm publiceert. Als opmaat voor een heuse rechtbankserie. Stof genoeg.