Wat is er mis met Flevoland?
Uitverkiezing van de mooiste provincie heeft echt niets met smaak Nederlander te maken. Des te meer met een subjectieve, reactionaire natuuractivist
Nederland kent veel maffe verkiezingen, zoals die om het ‘mooiste woord’ of de ‘mooiste plaatsnaam’. In het eerste geval wint altijd ‘liefde’, en wordt dus niet het woord – want daar is verder niks aan – maar het begrip beloond.
Dirkmaat
In het tweede geval wint altijd Doodstil, hoewel de naam van dit Groningse dorpje niks met stilte te maken heeft: het betekent iets als de brug (til) van Doode/Doede. Flauwekul dus allemaal, maar wat geeft het: de pretenties zijn verder gering.
Dat geldt minder voor een nieuwe loot aan de stam van onzin-verkiezingen: de ‘mooiste provincie’. De Vereniging Nederlands Cultuurlandschap van de dwarse natuuractivist Jaap Dirkmaat (ex-Das & Boom) riep vorige week Friesland uit tot de ‘mooiste’ provincie, en Flevoland tot de lelijkste, op de voet gevolgd door – jawel – Drenthe, Zeeland en Noord-Brabant. Vooral in Drenthe braken er heel wat beschilderde klompen; wij, lelijk?
Reactionair
Antwoord: de verkiezing heeft niks te maken met de smaak van alle Nederlanders, en alles met de smaak van één persoon: Dirkmaat. Alsof hij Onze Lieve Heer zelf is, heeft hij een ideaal Nederland geconstrueerd, en toen alle provincies langs die meetlat gelegd. Zijn criteria zijn niet alleen zeer subjectief, ze zijn ook nog eens reactionair.
Dirkmaats ideale Nederland is negentiende-eeuws. Oud is goed, nieuw is fout. Waar de vijftien miljoen Nederlanders die er sindsdien per saldo zijn bijgekomen, moeten blijven in dat ideale Nederland laat Dirkmaat wijselijk in het midden. En wat is er eigenlijk mis met Flevoland? Over honderd jaar vindt iedereen dat nieuwe land schitterend.