door
Paul Lieben
27 jul 2010
Premier Erdogan (rechts) ontmoet David Cameron
De Britse premier David Cameron wil zich 'gepassioneerd' inzetten voor de toetreding van Turkije tot de EU. Hoedt u echter voor politici die de passie preken, want het gezond verstand wil er nog wel eens bij inschieten.
In een tijd dat blijkt dat Zuid-Europese landen als Griekenland hun zaakjes en cijfertjes niet op orde hebben en dat Oost-Europese landen te vroeg hebben mogen aanschuiven, is het niet zo logisch om een nieuwe, zwakke én heel grote lidstaat als Turkije binnen te halen. Dat geeft grote financiële risico’s. En dat is een argument dat Cameron zou moeten aanspreken als conservatief.
Conservatief?
Want is dit nu de Cameron die lid is van de Conservatieve Partij , waar in het verleden de door hem bewonderde mevrouw Thatcher de dienst uitmaakte? En die onder het motto 'I want my money back' de Britse bijdrage aan de Europese begroting sterk terugschroefde? Of wil Cameron met het aldus binnen geharkte geld financieel garant staan voor Turkije? Ik heb het hem nog niet - al dan niet gepassioneerd - horen zeggen, maar ik vermoed zomaar dat daar zijn passie niet ligt. 'Put your money where your mouth is,' David.
De opmerking dat de landen die tegen toetreding zijn, dat alleen zijn vanwege angst voor de islam, raakt kant noch wal. Dit gezien het financiële belang van- en de risico’s voor de EU, maar ook in de zin dat die angst voor een toenemende islam wel eens terecht kan zijn. Want over wallen gesproken, Turkije lijkt zelf in toenemende mate van twee walletjes te willen eten; de Turkse toenadering tot landen als Iran en volkeren als het Palestijnse, spreekt boekdelen.
Positie
Christenen moeten ondertussen vooral goed oppassen in Turkije en de juridische procedures tegen seculiere militairen zouden zomaar eens politieke showprocessen kunnen zijn. In die zin is het land politiek ook verre van stabiel. De positie van minderheden in het land is nog steeds niet om over naar huis te schrijven, maar wel naar Amnesty International.
De Turken zelf zijn voorts niet razend enthousiast, nationalistisch als ze zijn. Een nationalisme dat overigens volop gestimuleerd wordt tot ver over de landsgrenzen, tot ver in Europa en andere werelddelen. Door Erdogan zelf, die zelfs vindt dat er Turkstalige scholen moeten verrijzen. Voorwaar een goede bijdrage aan de integratie ter plaatse. En de maffe dienstplicht voor bijvoorbeeld Turkse Nederlanders en Duitsers blijft handhaven. Een forse melkkoe middels afkoopsommen.
Alles bij elkaar krijg je het volgende beeld: Cameron mag gepassioneerd zijn, Erdogan zelf wil slechts een calculerende Europeaan zijn. ‘We’re only in it/wanna be in it (the EU) for the money’. En dat is te weinig grond, zo zou zeker David Cameron moeten beamen. Want zoals gezegd, David Cameron is van de Conservatieve partij. De partij met nog immer als motto: ‘I want my money back!’