Politie? Blauwe zeur- en bekeurpieten!

'Waakzaam en dienstbaar' noemen onze agenten zich. Ja hoor!

Onlangs kreeg ik bericht van de politie. U weet misschien nog, eerder schreef ik over een inbraak in mijn huis en de labbekak-aanpak van de dienstdoende rechercheur. Hoewel iemand de inbreker had gezien en deze vervolgens was geïdentificeerd, weigerde de rechercheur vingerafdrukken te nemen. Terwijl Jan Agent eerder nog telefonisch had verklaard dat we nergens aan mochten komen. En ik ken nogal wat mensen met soortgelijke verhalen.

Hoe bestaat het!?
Het mag dus geen verbazing wekken, dat mij nu in een nietszeggend briefje werd gemeld dat de inbraak niet is opgelost. Gek hè? Het lijkt er sterk op dat de politie de zaak niet wílde oplossen. Maar da’s dan ook een lastige en vervelende klus. Je moet mensen gaan zoeken, ernaartoe gaan rijden en gaan horen. Of op het bureau uitnodigen, dat zo vaak dicht is. Het wekte ook geen verbazing omdat mijn vriendin, die na een paar maanden eens ging bellen hoe het ermee stond, ronduit geërgerd te woord gestaan werd. Een burger die belt, hoe bestaat het!?

Het is natuurlijk veel makkelijker om in een blauwe roedel langs een uitgangsweg te gaan staan voor de zoveelste snelheidscontrole. En dat is dan ook waar je het blauw op straat ooit nog eens ziet. Uitgangsweg ja, want dat is lekker makkelijk.

Kinderfietsje
In Den Haag zijn bijvoorbeeld delen van de Lozerlaan (richting Westland) en de Binckhorstlaan (vlakbij Voorburg) zwaar favoriet. Verkeerstechnisch al discutabele wegen, omdat 70 kilometer i.p.v. 50 daar best te overwegen is. Er komt geen woonstraat op uit. Voor de verkeersveiligheid kun je beter in een woonwijk gaan staan en bekeuren, waar soms de auto’s langs de kinderfietsjes gieren. Maar ja, dan moet je wat langer wachten en de écht onveilige spots opzoeken. Je hoort de agent (in de regel uit de provincie en totaal onbekend met de stad waar hij werkt) al denken: ‘moeilijk!’.

Alcoholcontroles, ook zo’n fenomeen. Ik weet dat ik soms op rare tijdstippen rijd, veel stap(te), vrienden in alle stadsdelen heb en als een onverklaarbare magneet op de politie werk, maar toch. Ik schat dat ik de laatste jaren zo’n twintig tot dertig keer een fuik in ben gereden. Ook al omdat een vaste opstelplaats aan het eind van de Laan van Meerdervoort is gesitueerd, waar ik woon. Handige camouflage, die bosjes van het Meer en Bos. Dat levert in mijn geval (als geheelonthouder) geen bonnen op, maar wat mij betreft wel de nodige irritatie. ‘Langer blazen, meneer!’ Als het meezit, krijg je ook nog zo’n lullige schuimrubberen sleutelhanger met ‘BOB’ erop.

Waakzaam en dienstbaar
Daarom neem ik berichten van de politie van een week of wat geleden, in de trant van: ‘oh, we hebben het zo druk, al die evenementen ook, en we worden overvraagd’, met een enorme bus JOZO-zout. Ga dan eerst eens schrappen in die verkeerscontroles, blauwe zeur- en bekeurpieten! En zorg dat elke wijk inderdaad een volledig beschikbare wijkagent heeft, ook als Jantje of Pietje ziek is en vul die vacatures eens gelijk in en niet na een half jaar.

Een andere veelgehoorde klacht is dat er geen respect meer is voor de politie. Gek hè? Het credo is ‘waakzaam en dienstbaar’. Dienstbaar wordt sowieso niet waargemaakt, en waakzaam is men alleen als het geld oplevert middels makkelijke bonnen. Blauw? Giroblauw, ja. De politie is verworden tot een gratuit maar niet gratis incassobureau. Bij vooral lullige overtredinkjes. Maar als een brave ondernemer of burger veiligheid van de politie verlangt, geeft men niet thuis.

Nee, oud-minister Remkes heeft met zijn prestatiecontracten voor de politie, waarin hij het aantal verkeersbonnen als eerste aandachtspunt noemde, de politie heel veel goeds gedaan, maar niet heus. Een werkelijk moedige politiebond of politiechef zou dát punt eens moeten durven aanstippen in plaats van te komen met het zoveelste huilverhaal over de politie-inzet bij evenementen. Of levert dat geen promotie op?

Pervers
Politieke partijen zouden moeten uitzoeken hoe de politiecapaciteit precies verdeeld wordt. Hoe kan het zijn dat een korps over duizenden fte’s beschikt, maar er nauwelijks agenten in de wijk zijn, die dan vaak ook nog voor iets anders worden ingezet. En de perverse financiële stroom, direct van het Rijk naar de politiekorpsen, specifiek geoormerkt voor verkeerscontroles, aan de kaak stellen.

Want ben je in Nederland een inbrekende randgroepcrimineel? Je gaat vrijuit. Maar, ben je in het bezit van een auto? Oei, oei, oei. Je bent vogelvrij.