door
Robin van der Kloor
10 sep 2010
Sentjens reed in zijn eerste jaren als prof bij Rabobank
'En daar komt Roy Sentjens als eerste over de streep.' Hoe vaak ik dat de speaker heb horen roepen terwijl ik nog ergens achter hem een gevecht in de middenmoot leverde, weet ik niet meer, maar het moet tientallen keren zijn gebeurd.
In mijn jeugdjaren, de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, reed ik vaak wielerwedstrijden waar deze 29-jarige Belgische wielrenner ook aan de start stond. Hij won altijd en ik werd standaard twaalfde ofzo. Wat kon die gast hard rijden zeg.
Epo
Twee dingen waren toen al duidelijk: ik word nooit prof en Sentjens wel. En zo geschiedde. In 2002 tekende Sentjens een contract bij de Rabobankploeg en ik was in dat jaar een veredelde toerfietser.
Ik viel zowat van mijn stoel toen ik deze week op Twitter voorbij zag komen: Milramrenner Roy Sentjens betrapt op epo. Tuurlijk, ik ben heus niet zo naïef om te denken dat alle renners tegenwoordig 'schoon' rijden, maar dat een kerel die ik als veertienjarig jochie altijd zag winnen, wordt gepakt, treft me wel.
De gedachte 'Jij ook al, Roy?,' kwam onmiddellijk bij me op.
Mooie biecht
Eerst kwamen er natuurlijk de ontkenningen (ik snap niet hoe dat spul in mijn bloed komt, er is vast iets misgegaan met de controle). Maar vandaag plaatste Sentjens een ontwapenende biecht op zijn website, waarin hij bekent een zondaar te zijn.
Het werd geen korte, professionele verklaring, maar een roman die hij in een ruk moet hebben opgeschreven. Hij zoekt naar excuses, in zijn echtscheiding, in zijn fysieke problemen, in de van buitenaf opgelegde druk. Maar in de kern geeft hij gewoon toe: Ik ben stom geweest, ik heb gebruikt.
Waar de meeste dopingzondaars een ghostwriter inhuren en hun verhaal laten uitgeven zodat ze nog wat geld verdienen aan hun bekentenis, kiest Sentjens voor de oprechtheid. Zo snel mogelijk een schoon geweten, zal hij mogelijk hebben gedacht. Het levert een eerlijk en emotioneel document op waaruit blijkt dat niets menselijks een wielrenner vreemd is.
Robots
Dat beeld hebben we wel vaak van renners: het zijn robots zonder moraal. Maar ik heb nog een vraag aan de lezer.
Stel, je fysieke ongemakken door de jaren heen spelen je steeds meer parten, je ligt in scheiding en raakt in een depressie. En dan is er een middeltje, simpel toe te dienen, waardoor je weer wat harder gaat rijden. Waardoor je weer aansluiting vindt met de toppers. Waardoor je langzaam uit je depressie kruipt. Je weet dat het niet mag, maar toch. Je bent onzeker geworden, weggezakt en dit kan net dat steuntje in de rug zijn.
Wat zou jij dan doen?