De demonstranten willen dat Mubarak vertrekt, maar wat is het alternatief?
De eventuele val van president Hosni Mubarak leidt niet per se naar een betere toekomst voor Egypte
Na de 'jasmijnrevolutie' in Tunesië nu de 'facebookrevolutie' in Egypte. De Midden-Oosterse 'dictators' vallen als 'dominostenen'. 'De geest is uit de fles' en 'de Arabische lente' gloort aan de einder.
De volksopstanden in de Arabische wereld doen vele harten in het 'westerse' gedeelte van de wereld harder kloppen. Revolutie! Romantiek!
Maar al deze clichés kunnen niet verhullen dat de situatie in Egypte - en in Tunesië ook trouwens - een stuk complexer is dan het lijkt.
Mooie dromen
Stel dat de benarde bejaarde president Hosni Mubarak inderdaad opstapt, en stel dat een overgangsregering vrije democratische verkiezingen uitschrijft. Dat klinkt mooi toch, in onze westerse oren?
De realiteit is weerbarstiger dan al die mooie dromen. Want we mogen niet vergeten dat dan een volk zijn stem uitbrengt, dat voor ruim 40 procent uit analfabeten bestaat. Volgens recent onderzoek van Pew Research keurt 75 procent van alle Egyptische moslims het stenigen van overspelige vrouwen goed, evenals de doodstraf voor afvalligen.
Hamas
Als er nu verkiezingen worden gehouden, is de kans groot dat de Moslimbroederschap de meerderheid haalt. De organisatie, die nauwe banden heeft met Hamas en de Iraanse mullahs, is naast de heersende partij van Mubarak de enige partij van betekenis die kan bogen op een serieuze organsiatie.
Het gevolg zal zijn dat Egypte, het belangrijkste land van de Arabische wereld, een tweede Iran wordt. Of een tweede Algerije, als het leger besluit de fundamentalistische verkiezingswinst gewapenderhand te bestrijden.
Strohalm
Dat is meteen ook de reden waarom de regeringen in Amerika en Europa zo huiverig zijn om Mubarak nu al te laten vallen. Hoewel de kans klein lijkt, is er nog altijd de strohalm dat de volkswoede in de grote steden zal luwen - die paar honderdduizend Egyptenaren die de straat opgaan vertegenwoordigen nog geen procent van de bevolking.
Als Mubarak deze volksopstand overleeft, zal hij onder druk een proces in gang zetten dat, na zijn onafwendbare aftreden binnenkort, moet leiden tot meer vrijheden, beter onderwijs en een maatschappij waar burgers gelijke rechten hebben.
Een langzame evolutie naar een eerlijker, beter opgeleid Egypte is te verkiezen boven een revolutionaire sprong in het middeleeuwse duister.