door
Robin van der Kloor
3 jan 2011
Ook Merkel is nog te aardig voor de banken
De eurocrisis is niet alleen te wijten aan Zuid-Europese geldsmijterij. In Noord-Europa houden regeringen hun banken de hand boven het hoofd
Wat gebeurt er in 2011 met de euro? Moet er nog meer geld van Noord- naar Zuid-Europa? Valt de eurozone uit elkaar?
Niemand die het weet. De geschiedenis bewijst dat ook het ondenkbare mogelijk is.
Maar Noord-Europa kan nu al wat doen om bij een volgende eurocrisis (rond Spanje bijvoorbeeld) sterker te staan. Namelijk: de eigen banken schoonvegen.
Angst
Die banken hebben miljarden euro’s geleend aan Zuid-Europese overheden, maar hebben geen zin verliezen op die leningen te nemen. Bij een grote afboeking op de waarde van die schulden komen allerlei Duitse, Britse en misschien wel Nederlandse banken opnieuw in geldproblemen.
Dat zorgt voor angst bij regeringsleiders als Angela Merkel. Zij kan niet zomaar tegen Griekenland of Ierland zeggen: betaal niet al je schulden af. Een oplossing die vrij normaal is voor landen met zulke grote geldproblemen als Griekenland en Ierland.
Dat geeft het land lucht en het legt de rekening van een schuldencrisis waar die hoort: bij de investeerders die aan Griekenland en Ierland leenden en profiteerden van de hoge rentes op die leningen.
Loterij
Maar die investeerders zijn de Duitse banken. Als die niet al hun geld van Griekenland en Ierland terugkrijgen, kan Angela Merkel haar eigen banken weer redden. Dus trekt Merkel de portemonnee.
Europa redt zo niet alleen landen, maar ook de schuldeisers van die landen. Dat is vragen om problemen: investeerders doen zo mee aan een loterij zonder nieten.
Veel te aardig
Europese politici hebben vaak hun mond vol over het aanpakken van het snelle geld. Maar de grote en machtige banken in Europa aanpakken, durven ze niet. Jan Kees de Jager, Angela Merkel, Nicolas Sarkozy, allemaal zijn ze veel te aardig voor de banken.
Dwing banken verliezen te nemen (ze boeken nu recordwinsten, dus dat kan best), veeg ze schoon, wees hard. Alleen zo komen regeringen en belastingbetalers uit de wurggreep van hun eigen banken.