door
Eric Vrijsen
25 jan 2011
Jolande Sap kan niet zomaar weglopen van de GroenLinks-motie voor een politiemissie
GroenLinks lijkt zich nu tegen politiemissie te keren, maar Jolande Sap weet dat ze dat niet met goed fatsoen kan maken
Elk inlichtingenrapport is een risico-catalogus. Wie voor het eerst zo'n staatsgeheim stuk mag lezen, slaat de schrik om het hart. Wat kan er niet allemaal misgaan tijdens zo'n missie in Afghanistan! Mag ik mijn mannen en vrouwen blootstellen aan zoveel gevaar?
Voor GroenLinks-leider Jolanda Sap was het gisteren nieuw. Nog maar kort leider van de partij, kreeg ze de onheilsinventaris nooit eerder zó indringend onder ogen.
Zijden draadje
Na twee uur lezen op het ministerie van Defensie, haastte Sap zich naar de hoorzitting in de Tweede Kamer. Daar hoorde ze tien uur lang voor- en tegenstanders van de politiemissie aan.
Logisch dat Sap na afloop de missie aan een zijden draadje liet hangen. Maar haar lichaamstaal vertelde iets anders.
Sap zat vrijdag tijdens de briefing door commandant der strijdkrachten Peter van Uhm en gisteren tijdens de hoorzitting, in een elegant mantelpakje heel gouvernementeel te wezen. Niet geëmotioneerd, maar koel.
Gewelddadig
Natuurlijk kan ze vandaag – om de criticasters van haar partij voor te zijn – een streep door de missie halen: het is me te gewelddadig.
Maar Sap weet dat ze dat niet met goed fatsoen kan maken. GroenLinks is vorig jaar zelf begonnen over de politiemissie, inclusief militaire beveiliging. De afgelopen maanden hebben Sap en haar voorganger Femke Halsema er achter de schermen over onderhandeld met het kabinet. Dan kun je niet straffeloos weglopen.
Metamorfose
Ooit was GroenLinks een activistische getuigenispartij. Nu ondergaat de club een metamorfose. Sap kan dat zomaar doorprikken, maar dan laat ze de eigen GroenLinks-ballon klappen.
Bij alle twijfels die ze gisteren ventileerde, hield ze wijselijk de mogelijkheid open om zich vandaag door het kabinet te laten overtuigen.