Een definitief einde aan een bloedige strijd
Met de dood van kolonel Muammar Khaddafi (69), meer dan veertig jaar leider van Libië, is definitief een eind gekomen aan een chaotische, bloedige gewapende strijd die volgens de Nationale Overgangsraad al zeker 30.000 mensenlevens zou hebben gekost
Na de relatief snelle omwentelingen in Tunesië en Egypte is eindelijk ook Libië verlost van de gehate leider. Met dank ook aan de NAVO, dat de opstandelingen lange tijd vanuit de lucht van bommensteun voorzag.
Woord gehouden
Khaddafi lijkt woord te hebben gehouden en tot de laatste adem te hebben doorgevochten. Hij werd aangetroffen in zijn geboortestad Sirte, en niet in de Sahara, zoals velen eerder vermoedden. Zijn zoon Mutassim zou ook zijn dedood en zijn veiligheidschef zou levend zijn opgepakt.
De vreugde en opluchting over de dood van Khaddafi zullen groot zijn in Libië. De kolonel deinsde er in zijn streven naar machtsbehoud niet voor terug om zijn eigen bevolking te vermoorden.
Buiten Libië zullen de enthousiaste lofzangen op de Arabische Lente weer worden aangeheven. Maar realistischer is het om met enige zorg naar de toekomst te kijken.
Irak-scenario
In het langs tribale lijnen verdeelde olierijke Libië is een Irak-scenario, waarbij facties elkaar naar het leven staan, waarschijnlijker dan het païs en vree-scenario van de Arabische Lente-adepten.
Om een overgang naar een vreedzame coëxistentie mogelijk te maken, zullen wellicht vredestroepen moeten worden ingezet. De westerse mogendheden die vanuit de lucht de opstandelingen steunden, moeten in dat geval hun verantwoordelijkheid nemen.
Verkiezingen
En mocht het ooit tot vrije verkiezingen komen in Libië, dan zullen de moslim-fundamentalisten vooraan staan om hun deel in de macht op te eisen. Bij de verkiezingen in Tunesië komend weekeinde, zal naar alle waarschijnlijkheid het orthodox islamtische Ennahdha de grootste partij worden. Ook in Egypte dreigden de fundamentalisten de grootste te worden.
En het is maar zeer de vraag of de intolerante moslimfanatici van Tunesië of Egypte een beter land zullen maken dan de inhalige crimineel Zine el-Abidine Ben Ali of de bejaarde Hosni Mubarak.
Stabiel
Tot 2011 waren Egypte, Tunesië en Libië autoritair geregeerde landen waar de machthebbers het niet al te nauw namen met de mensenrechten. Maar de regimes waren, in al hun bruutheid, voorspelbaar en de landen waren relatief stabiel.
In plaats van door dictators, worden deze drie landen nu geregeerd door chaos en het vooruitzicht dat er straks bebaarde vrouwenonderdrukkers aan de macht zijn.
Als het niet om woestijnlanden zou gaan, zou je zeggen: van de regen in de drup.