Inburgeren in land van herkomst niet meer verplicht
Om de zogeheten huwelijksmigratie uit verre landen tegen te gaan – bruiden en bruidegommen werden niet om liefdeswil naar Nederland gehaald, maar om hier een comfortabeler bestaan op te bouwen dan mogelijk in hun land van herkomst – werd in 2006 de inburgeringscursus verplicht gesteld.
Schijnhuwelijken zorgden ervoor dat er veel mensen naar Nederland kwamen die hier anders niet terecht konden. Zo werd er een obstakel opgeworpen dat tegelijk een steun kon zijn, want je kon er wat van leren.
Niet rechtmatig
Turken die naar Nederland wilden, moesten eerst in eigen land die cursus doen. Tot de Centrale Raad van Beroep oordeelde dat die verplichting niet rechtmatig was voor Turken, want in strijd met een associatieverdrag tussen Europa en Turkije uit 1983.
Onmiddellijk gingen wat Turken bij elkaar zitten en richtten de stichting Stop Inburgeringsleed op. Daarmee willen ze het uitgegeven geld, volgens hen ten onrechte, terughalen en tegelijk een schadeloosstelling voor het leed hen aangedaan.
Vakantie
Je staat er even van te kijken. Want ik denk, je gaat naar een ander land, dus je verdiept je er vanzelf in. Als ik zou besluiten naar het buitenland te vertrekken, zou ik het leuk vinden om de taal te leren, er boeken over te lezen.
Ik vind een vakantie in een land waarvan ik de taal niet spreek, al vervelend. Je staat er zo buiten dan.
Maar deze mensen denken daar anders over: zij moesten ertoe worden gedwongen door de Nederlandse overheid. Dat is al gek. En nu blijkt dat zij ten onrechte verplicht zijn geweest om de cursus te volgen, hebben ze opeens leed.
Vrije wil
Die cursus kostte iets van 340 euro, maar de slachtoffers eisen 1.500 tot 5.000 euro, als restitutie van onnodig gemaakte kosten en geleden leed. Ze moesten soms heel Turkije door om examen te doen!
Maar je mag er toch wel iets voor doen, als je naar een ander land gaat? Daarna moesten ze nog veel verder. Allemaal eigen vrije wil, laat dat duidelijk zijn.
Het kan de Nederlandse staat, zo berekende de stichting likkebaardend, 100 miljoen euro kosten. Dat gaat dan naar een goed doel. Ja, ja. Iedereen die zich aansluit, moet van tevoren 250 euro inleggen. Dus dat potje loopt al lekker vol.
Slachtoffers
Bij het praatprogramma Pauw & Witteman zat een advocaat van Turkse origine die wat ‘slachtoffers’ had meegenomen. Een echte case history werkt het beste, moet hij hebben gedacht.
In dit geval niet. Een welbespraakte Turkse meneer vertelde dat het hem niet zozeer om het geld ging, maar vooral om het grote verdriet dat hem was aangedaan, omdat hij een paar weken of maanden met zijn kersverse bruid per msn moest communiceren en niet lekker met haar in bed kon liggen. Ja, dat is lijden.
Een andere aanwezige had dat contact op afstand ook heel zwaar gevonden, en daarbij, je wist niet of je nieuwe geliefde wel zou slagen voor het examen en wat dan?
Mooi bestaan
In beide gevallen was het echtpaar inmiddels verenigd en hadden ze een mooi bestaan weten op te bouwen in hun nieuwe land. Dankzij die lessen natuurlijk! In alle gevallen wisten ze al dat die cursus moest worden gedaan voordat ze als bruid naar Nederland mochten komen. Wat een verwend gedoe zeg.
Hier lijdt echt helemaal niemand. De ‘gedupeerden’ zaten er stralend en weldoorvoed bij. Ze ruiken geld, dat is duidelijk. Dat kun je, cynisch, bewonderen omdat het zou aantonen dat deze mensen nu echte Hollandse calculerende burgers zijn.
Maar ik heb niets met die uitgekookte burger, of hij nou van Turkse of Nederlandse origine is. Je moet gewoon niet overal een slaatje uit willen slaan.