Van links af: Wiegel, Bolkestein en Rutte
Kort geleden zagen ze elkaar nog: Frits Bolkestein en premier Mark Rutte (VVD). Hans Wiegel zat er ook bij en keek ernaar, vrolijke foto’s waren het resultaat.
Een minder prettig gezicht is het wankelen van de euro en de malaise in de economie. Daarom waren deze uitbundige foto’s mogelijk niet het enige resultaat van het prettige onderonsje, maar wellicht ook de uitspraken die Bolkestein dit weekend deed over de ‘onvermijdelijke opsplitsing’ van de euro. Dit onder het motto: ‘Beter laat dan nooit’, al zei hij dat er zelf niet bij - daarom doe ik het maar.
Ongeleid projectiel
Want is dit nu een een-tweetje tussen Rutte en Bolkestein geweest? ‘Zeg Frits, ik kan het met goed fatsoen en vanwege de markt niet zeggen, maar…’ Het is immers moeilijk voorstelbaar dat een VVD-prominent en erelid als Bolkestein, zou opereren als een totaal ongeleid projectiel, los van de huidige politieke leiding.
De uitspraken van Bolkestein zijn in ieder geval een opluchting voor veel (conservatief-)liberalen, zoals ik verwoordde in een eerdere blog, waarin ik conservatieve VVD’ers (en CDA’ers) opriep eens wat van zich te laten horen.
Tegelijkertijd moet Rutte op eieren lopen. Hij heeft gedurende de campagne gepleit voor minder Europa, het dichten van subsidiekranen, vandalen die gaan betalen en minder ontwikkelingshulp.
Sirtaki
Al deze slogans lijkt hij met voeten te treden, wanneer hij voor de zoveelste keer instemt met het optuigen en ophogen van astronomische noodfondsen. Dan mompelt hij wat stoere teksten over vreemde Grieken en dat hij ook niet van de sirtaki houdt en komt daar electoraal voorlopig mee weg. Maar dat duurt niet eindeloos.
Verder is de VVD zelf niet brandschoon en moet de bijnaam van VVD’er Zalm wellicht van ‘Il Duro’ worden gewijzigd in ‘de halfzachte’.
In Duitsland wordt het ook tijd dat (oud-)politici eens wat andere (lees: hardere) geluiden laten horen. Angst is een slechte raadgever, maar schuldgevoel eveneens. De politieke elite aldaar toont zich - voor een economische grootmacht als Duitsland - te weinig assertief op het internationale toneel. Of het nu gaat om de deelname aan internationale vredesoperaties of het verdedigen van de eigen belangen in Europa.
Opgehoogde schoenen
De Duitse politiek draagt de Tweede Wereldoorlog nog steeds als een loden last met zich mee. De Duitse bevolking is er echter al lang klaar mee - en terecht. Dergelijk gedrag dient wellicht het oppoetsen van het blazoen, maar de eigen belangen worden ondertussen volop geschaad.
De politici van onze oosterburen laten te veel hun oren hangen naar de praatjesmakende buur Frankrijk. Eigenlijk symboliseert president Nicolas Sarkozy met z’n opgehoogde schoenen perfect zijn land: hij doet zich graag groter voor dan hij is.
Met het ondenkbare moet rekening worden gehouden. Voor het geval er sprake is van financiële gangreen bij patiënt Europa, moeten mogelijk ledematen lees lidstaten worden geamputeerd. Als je een dominospel wilt stoppen, moet je enkele stenen uit de rij halen. Als een machine dreigt te ontploffen, ga je onderdelen ontkoppelen.
Mammoettanker
Nu we toch aan het vergelijken zijn: enkele tijd geleden maakte een Europese topfunctionaris een merkwaardige vergelijking tussen de euro en een mammoettanker. In zwaar weer maakte de mammoettanker meer kans om te overleven op een woelige zee dan met allemaal aparte bootjes.
Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik zit liever op een klein zeewaardig bootje met een goede kapitein dan op een lekke schuit van een mammoettanker met verschillende dronken - en zeedronken - mannen, en een veilingmeester als D66-leider Alexander Pechtold aan het roer.
De laatste is, getuige een eerder optreden in Buitenhof, van een buitencategorie partij. Die partij zegt graag naar het volk te luisteren, had veel blabla en ideeën over directe democratie en referenda, maar toont zich plots Oost-Indisch doof en blind wanneer het om Europa gaat. En precies zulke Europese hemelfietsers hebben ons gebracht waar we nu zijn: in de drab.