Minister De Jager
Het is afgelopen met het slappe gepraat in Europa. Zoals Europese politici elkaar vandaag de dag de waarheid zeggen, is revolutionair. Heel wat anders dan de bezweringen over de Europese samenwerking, die decennialang klonken.
Europarlementariërs Bas Eickhout (GroenLinks) en Thijs Berman (PvdA) reageerden zelfs verstoord, nadat CDA-minister Jan Kees de Jager (Financiën) maandag had gezegd dat de Grieken 'het feestje van hervormingen niet mogen verstieren'. Zieke humor, concludeerde Eickhout en Berman vond het ‘bot en ongepast’.
Euroschip
Maar de crisis in de eurozone noopt tot helderheid en biedt geen tijd voor geneuzel. Het gaat er nu om het zinkende euroschip te redden, of opvarenden overboord te zetten. Geen enkel scenario is meer taboe.
De ministers van Financiën van de eurolanden geloven de Grieken niet langer en eisen dat ook de oppositie in Athene de opgelegde hervormingsplannen onderschrijft - zwart op wit. Immers: straks is er een nieuwe regering en dan begint de ellende weer van voor af aan. De Griekse oppositie heeft inmiddels al beledigd gereageerd op zoveel wantrouwen.
Huishouden
Italië kreeg het Internationaal Monetair Fonds (IMF) op zijn dak. Een IMF-team gaat controleren of de Italianen doen wat ze vorige week in Cannes hebben beloofd, namelijk hun huishouden op orde brengen. De Europese Commissie was al met een team in Rome omdat Italië allang in de zogenoemde 'buitensporige tekortprocedure’ zit.
Eurocommissaris Olli Rehn (Economische en Financiële Zaken) heeft de Italiaanse minister van Financiën veertig vragen gesteld over hoe hij dat gaat doen. Graag snel te beantwoorden.
Onbetaalbaar
Italië blijft - met of zonder Silvio Berlusconi, dat maakt niet eens meer uit - nog maar net solvabel. En dat alleen maar dankzij de steeds aarzelender steunaankopen van schatkistpapier door de Europese Centrale Bank (ECB). De oplopende rente die Italië voor herfinanciering van zijn schulden moet neertellen, dreigt onbetaalbaar te worden.
Het noodfonds EFSF, dat de rol als opkoper van staatspapieren van de ECB zou moeten overnemen, heeft nog geen enkele obligatie van een zwak euroland aangeschaft. Volgens EFSF-baas Klaus Regling omdat nu alle energie wordt gericht op het opkrikken van het fonds van 440 miljard, naar minstens duizend miljard euro.
Dit gehocus-pocus – wel meer geld in het fonds, maar zonder dat de eurolanden hun garanties verhogen – komt kennelijk niet betrouwbaar over bij de financiers die hier in zouden moeten stappen. De ministers van Financiën van de eurolanden hebben er in Brussel niet veel woorden meer aan vuil gemaakt.
CIF
Opvallend: in een verspreide mededeling van het EFSF zijn de zogenoemde ‘special purpose vehicles’ die eerder nog deel uit maakten van de noodfondsconstructie opeens verdwenen. Nu is sprake van CIF. En nee, dit is geen schoonmaakmiddel, maar een Co-Investment Funds. Dat u het weet. U mag meefinancieren. Zo niet, dan verzinnen we wel weer een nieuwe naam.
De Europese politici lijken zelfs steeds minder te geloven in het ingewikkelde gedoe om zwakke landen te redden. Maandag lag alweer een nieuwe optie op tafel: steun verlenen via de Europese Investerings Bank. Maar of die hiervoor bedoeld is?
Urgentie
Er is eigenlijk maar een remedie, hoor je in Brussel steeds meer: de landen zullen toch vooral zelf moeten hervormen en bezuinigen.
Maar het politiek gemarchandeer en getreuzel in zowel Griekenland als Italië doet vrezen dat de urgentie ter plekke nog niet zo wordt gevoeld.
Kennelijk zijn De Jager c.s. nog niet bot genoeg.