Het Egyptische volk wil in meerderheid een streng islamitische staat
Streng islamistische regimes aan de overkant van de Middellandse Zee? Europa staat erbij en kijkt er zwijgend naar
Twintig jaar geleden won het Front Islamique du Salut vrije verkiezingen in Algerije, het grootste land van Noord-Afrika. Politici en media in Europa waren geschokt. Een islamitische republiek daagde, op iets meer dan twee uur vliegen van Parijs!
Groot was de opluchting in Europa toen het Algerijnse leger ingreep en de verkiezingen annuleerde. Geen regime van intolerante moellahs aan gene zijde van de Middellandse Zee.
Triomftocht
Kom daar eens om in 2011. In Egypte, het volkrijkste land van Noord-Afrika, monden de verkiezingen uit in een triomftocht van fundamentalisten.
In de grote steden haalde de behoudende Moslimbroederschap 36,6 procent van de stemmen en de onverdraagzame salafistische beweging al-Nour 24,4. Samen 61 procent. De stemming op het conservatieve platteland is nog gaande.
Boeken verbranden
Dit is niet bepaald de Arabische lente die door Europese enthousiastelingen werd aangekondigd.
De Facebookjeugd zou het tolerante nieuwe gezicht van Egypte zijn. En wat krijgen we? Salafisten die geen vrouwen achter het stuur dulden en boeken willen verbranden. Die democratie in strijd achten met de sharia.
Egyptenaren demonstreren opnieuw in Caïro en roepen het leger op de macht over te dragen aan het volk. Maar dat ‘volk’ wil in meerderheid een streng islamitische staat…
Radicalisme
Europa staat erbij en kijkt er zwijgend naar. Islamistische regimes aan de overkant van de Middellandse Zee zijn kennelijk geen schrikbeeld meer.
Een Iran-achtig Noord-Afrika kan grote gevolgen hebben voor Europa: een fikse toename van politieke vluchtelingen én meer radicalisme bij de immigrantengemeenschappen.
De Arabische lente was een naïeve fata morgana. Tenzij er een miraculeuze omslag komt, zijn we in 2011 helaas getuige van het begin van een Arabische winter – en misschien zelfs ijstijd.