door
Robin van der Kloor
7 dec 2011
'Vino' zou in 2010 Luik-Bastenaken-Luik hebben 'gekocht'
Het Kazachstaanse betonblok Alexandre Vinokoerov zou in 2010 zijn overwinning in Luik-Bastenaken-Luik hebben 'gekocht', aldus het Zwitserse tijdschrift l'Illustré.
De verkoper in dit geval is een bijna net zo imposante Rus, Alexandr Kolobnev, die voor naar verluidt 100.000 euro in de remmen zou hebben geknepen tijdens de slotfase van de koers die zij samen dicteerden.
Leuk bedrag
Zelden was het helderder dat het hier om een gekochte koers gaat, want er zijn mails onderschept, waarin Kolobnev daags na de wedstrijd zijn rekeningnummer stuurt naar 'Vino' en hem vraagt om zijn 'belofte' na te komen.
Kolobnev liet Vinokoerov winnen omdat de Kazak in verband met een 'dopingprobleempje' een moeilijke tijd had gehad. En daar hield de empathische Kolobnev een leuk bedrag aan over.
Gevolg: de wielerwereld over de zeik.
Netjes opgelost
Los van het feit dat Vinokoerov mogelijk ook gewonnen had als er geen prijsafspraken waren gemaakt - misschien was Vino gewoon sterker -, valt de twee niets verwijten. Wie zich in de wielersport verdiept, weet dat de twee heren de zaak eigenlijk netjes hebben opgelost.
De wielersport kent geen fairplay. De aard van de sport is nu eenmaal je vijand bedonderen, combines sluiten, afspraken niet nakomen en daarna alles glashard ontkennen. Ik doping? Nooit! Om enkele jaren later met goedgeveinsde gewetenswroeging in een boek alles op te biechten. Geld verdienen aan je bekentenis, zo rollen wielrenners.
Al bij de jeugdcategorieën leer je: laat je tegenstander het vuile werk opknappen en sprint hem net voor de finish voorbij. Sans scrupules. In het alledaagse leven houd je weinig vrienden over met deze alles-moet-wijken-mentaliteit, maar in de wielersport word je er wereldkampioen mee. Of zevenvoudig winnaar van de Tour de France.
List en bedrog
Wat Vinokoerov en Kolobnev hebben gedaan is wat de Vlaamse wielerheld Johan Museeuw 'professionele afspraken maken tussen kandidaat-winnaars' noemt.
Wielrennen is geen eerlijke sport, waarin per definitie de beste wint. Het is een giftige cocktail van zakendoen, zelfkastijding, fysieke oerkracht, list, bedrog en heel veel andere schimmige factoren. Het scenario van iedere wedstrijd heeft tientallen regisseurs: renners, ploegleiders en sponsoren bepalen de koers. Vaak blijkt pas jaren later hoe de werkelijkheid in elkaar stak.
Tegen iedereen die nu teleurgesteld is dat de helden oplichters blijken te zijn, zou ik willen zeggen: ontwaakt uit uw naïviteit. Om bijna iedere wielerkoers hangt een walm van list en bedrog. Het is mooi om over combines te speculeren, maar harde bewijzen schaden de charme van de sport.
Wielrennen is een mysterieuze sport waar de mist vrijwel nooit optrekt. Behalve vandaag, helaas.